Mundart-Kolumne: Do bische platt Zwee Schwede hann an unserm Herzochplatz de Narre gefress

Der Herzogplatz in Zweibrücken.
Der Herzogplatz in Zweibrücken.

Die in den vergangenen Jahren finanziell so geplagte Stadt hat zuletzt einige positive Nachrichten erhalten: Das Land hat einen Großteil der städtischen Schulden erlassen, und es gibt Geld, mit dem Maßnahmen zum Klimaschutz ergriffen werden sollen: zum Beispiel am Herzogplatz. Unser Autor hat diesbezüglich ebenfalls eine Idee.

Die Määnzer mennen’s zurzeit guud mit uns: Erschd erlosse se uns e Haufe Schulde, dann kriet die Stadt ah noch e Batze Geld, ums Klima se vebessere. Des basst nadierlich zamme wie de Deckel uff de Haawe: Mit wennischer Schulde uff’m Buckel werd’s Leewe leichder un die Hitz setzt em nimmie so zu. Unser OB hat außerdem die Idee, de Herzochplatz, der jo direkt vor seiner Nas leid, absekühle. Des wär de heißeschde Platz weit un breit, im Summer so heiß, dass mer e Spieschelei druff brode kennt. Bloß dodevunn werd jo kenner satt. Ginschdischer wär’s, wammer des heiße Plaschder an e Pizzabäcker vepachde dääd; der kennt dann dort sei Original Steenofepizza backe.

Er is jetzat halt mol e Backofe, wann die Sunn druff knallt, unser Rathausplatz. Desweje wär de Sven Hedin, der schunn vor hunnerd Johr gemennt hat, des wär de schenschde Platz uff de ganz Welt, heit noch begeichderder. Dem Sven hat’s jo vor allem in de Wüsde Gobi so guud gefall, weil’s dort ah viel Steen un e großie Hitz gebt, grad wie heit uff’m Herzochplatz. Un der is vor Johre ausgerechnet vun em Landsmann vum Sven nei gestalt worr. Un ah des is widder kee Zufall: Der Architekt aus’m hohe Norde hat bei sich deheem immer arisch gefror un wollt desweje e Plätzje schaffe, wo kenner kalde Fieß kriet.

Uff de nächschde Vulkanausbruch waade

Er hat dodemit allerdings e großie hisdorichie Sind begang: de Platz vun de Schicksalsstroß vun unsrer Stadt abgeschnitt. Des war nämlich im Middelalder die Salzstroß vun Dieuze in Lottringe dorch unser Städtche bis an de Rhein. Wann’s domols schunn die Stufe am Schwarzbach nunner uff de Platz gebb hätt, die sich der letzohrisch Schwed hat infalle losse, wäre die Salzfuhre lieber de Umweesch iwwer Blieskaschdel gefahr.

Aller, es gebt Leit, denne gefallt der naggisch Platz, weil er mit dem Ring aus Steenklötz an Stonehange erinnere dääd. Mit dem Geld aus Määnz kennt mer vesuche, ne e bissje griener un lebendischer se mache; Kakdusse dääde do zum Beispiel guud basse. Wie ich e junger Kerl war, hat’s midde uff’m Platz e grienie Insel gebb un dodruff hat de eiserne Kanzler gestann, der wejem Grienspan ah e Griener is. Domols war’s noch net so heiß wie in de ledschde Summer. Un wann mer noch e bisje weider serick gehe, so Sticker 200 Johr, do war’s bei uns bidderkald. Achzehhunnerdunerfror hann se die Eiszeid domols genennt, weils im Juli geschneit hat un die Ernt ausgefall is. Do war allerdings net de Klimawandel dran schuld, sonnern de Tambora, e Vulkan in de Südsee, der so viel Äsch geschbautzt hat, dass mer kee Sunn mehr gesiehn hat. Domols wäre se fer so e schwedischer Backoweplatz arisch dankbar gewest. Also waade mer doch enfach uff de nächschde Vulkanausbruch.

Wolfgang Ohler
Wolfgang Ohler
x