Zweibrücken
Zweibrücker Mundart: Die Elsässer kenne all net singe

Geht des eich ah so? Uff emol hasche e Melodie im Kopp un werrsch se nimmie los. Du sitzscht beim Friehstick, un es dudelt im Hern, du gehsch mi'm Hund spaziere un summsch andauernd des Liedche, du trinksch dei Feierowendschöppche, un es musiziert als fort in deine Gedanke. Des is e besunnerie Art vun Irrsinn, der manchmol daachelang andauert.
So geht's mir seit heit Morje. Ich hab in de Zeidung iwwer die Schnoogeplaach am Rhein geles, un schunn war die Melodie in meim Kopp: De Hans im Schnoogeloch hat alles, was er will. Des kenne ner bestimmt ah. Mei Freind, de Marcel Adam, singt's manchmol, wann er besunnersch guud druff is, vielleicht ah bei seim Konzert nächschde Sunndaa im Rosegaade.
Weje dem Liedche hann mir zwee emol de gröschde Krach kriet, weil ich behaupt hab, es käm aus'm Elsaß. Im Leewe net, hat de Marcel gescholl, des is e uraldie Lothringer Melodie, die hat schunn mei Grandpère Jaques gesung. Des kennt gar kee Elsässer Liedche sinn, weil die Leit dort iwwerhaupt net singe kennde. Un außerdem, hat er kee Ruh gebb, heeßt's in dem Text: De Hans im Schnoogeloch hat so e scheenie Fraa. Un scheene Fraue gäb’s bei ihne in Lothringe un schunn gaa net im Elsaß! Un dann hat er e Stroph vun dem Schnoogeloch-Liedche gesung, die ich do gaanet widdergewwe kann, weil des jo e anstännischie Zeidung is, gell. Alla, er is halt e echder Lothringer Schalwes, de Marcel, un die sinn uff die Elsässer noch wiedischer als wie die Saarlänner uff uns Pälzer un umgekehrt.
Jetzat bin ich awwer ganz vum Thema abkomm: Des Lied geht mer also andauernd im Kopp erum, weil ich geles hab, dass de ganze Rhein ball e großes Schnoogeloch wär. Sie kenne nämlich des Johr die Schnooge zwische Wörth un Speyer net richdisch bekämpfe, weil zwee Hubschrauber kabutt gang sinn, die des Insektepulver vesprühe solle. Jetzat vesuche se, des Zeich mit de Hänn in de Tümpel un Seideärm vum Rhein uff die Miggelarve se straue. Mit de Hänn! So wie vor hunnerd Johr. Vielleicht wirkt's jo, weil sich die Schnooge kabutt lache. Wahrscheinlicher is, dass die Schnooge schunn ball am Rhein es Reschiment fiehre un die Leit dort in de Wahnsinn treibe.
Mir do hinne in Zweebrigge brauche kee Angschd se hann, bis zu uns schaffe des die Bieschder net, selbscht wann se an de Weinstrooß un in Johanniskreiz zwischedorch iwwernachde dääde. Außerdem hann mir am Bleecherbach unser eischene Schnooge un Migge, die Gottseidank net so letzohrisch sinn wie die vorderpälzer Stechviescher. De Hans im Schnoogeloch... So, jetzat werre ihr des Liedche ah nimmie los. Mir spreche uns am Sunndaa beim Marcel!