Zweibrücken
Zweibrücker Mundart: De Bruno hat misse zum Ohredokde
Er war geschder Owend net guud druff, de Bruno, unser Wert, un hat ganz driebsinnisch mit seim Wischlumbe die Thek poliert. Was is bassiert, hammer ne gefroot, de Paul un ich, hasche Huddel mit deim Fienche? Ne, hat er gesaat, des net, awwer es Fienche is an allem schuld. Un dann hat er uns vun seim Unglick vezählt.
Sei Fraa, es Fienche, hätt behaupt, er dääd in de ledschd Zeit nimmie so guud höre, un hätt ne desentweje zum Ohredokter geschickt. Ei Bruno, hat ne de Paul unnerbroch, des is mer ah schunn uffgefall. Grad vorhin hab ich dreimol widderhole misse, dass de mer e Feierowendschöppche zappe sollsch, ich wär beinah vedorschd. Jetzat fang du net ah noch an, hat de Bruno gescholl. Ledschde Dienschdaa wär er halt hingang. De Dokder hätt ne unnersucht un'm dann e Hörgerät veschribb. Nächschd Woch kennt er des Hörrohr abhole. Nee, so e Umstand! Bass uff, Bruno, hab ich ne beruhischd, die moderne Hörgeräde sinn so kleen, die siehsche iwwerhaupt net. Un dann hab ich die Geschicht vun meine Großmüdder vezählt, um ne e bissje uffsemundere.
E Hörapperat so groß wie e Backsteen
Mei saalännisch Oma Friedel war sowas vun schwerhörisch, die hat sich selbert net huschde gehört. Sie hat schunn mit fuffzich e Hörapperat gebraucht, der war so groß wie e Backsteen un hat an em Kälberstrick vorne zwische ihrm Buse gebambelt. Sie hat awwer trotzdem nix gehört, weil des Gerät nix gedaucht hat. Mei anner Oma Gretche aus Bermesens hat geheert wie e Lux bis ins hohe Alder. Ihr ganz Familie hat nämlich Ohre so groß wie Pannkuche gehat, un desweje hann all so guud gehört. Die Ohrläppcher vun meiner Oma hann rer runner bis uff die Schuldere gehonk, un wann se an de Nähmaschin gehockt hat, hat se die Läppcher unner'm Kinn zammegebunn, demit se net in die Speiche komm sinn.
Weje de Ohre hann se mich ausgemuschdert
De Paul hat mich genau gemuschdert un dann gemennt, ei die große Ohre hätt ich jo offenbar vun der Oma aus Bermesens geerbt. Stimmt, hab ich gesaat, un ah des guude Gehör. Wie se mich sellemols beim Bund gemuschdert hann, hat de Stabsarzt mich ins Eckelche geschickt un gesaat, er dääd jetzat Zahle flischdere, die sollt ich widderhole. Kaum hab ich im Eckelche gestann, hab ich geruf: zwölf! Ei er hätt doch noch gaanix gesaat, hat sich do der Dokder gewunnert. Ei do siehn se mol, wie guud ich hör, hab ich gesaat. Awwer dann hann se mich doch als untauglich ausgemuschdert, weil mei Ohre net unner de Helm gebasst hann.
De Bruno hat de Wischlumbe uff die Seit geleet. Wissener, was des Guude an so’m Hörgerät is? Ich kann’s abschalde un brauch eich Dummbabbler nimmie zusehöre.