Zweibrücken Wie im Paradies

Jesses, Ihr Leit, was geht’s uns guud! So hab ich neilich gedenkt, wie ich mit meiner Fraa sundaas beim Piknik im Rosegaade gewest bin. Es Wedder hat mitgeschbielt, die Sunn hat geschiehn, un in de Allee hann uns schunn die Krähe begrießt. Am Ingang hat e langie Schlang vun Besucher gedrängelt. De meischde hat mer angesiehn, dass se e bissje länger bleibe wolle: Sie hann Klappschdiehl un Kiehldasche mitgeschleppt, Bierkäschde un Sunnescherme, enner sogaa e Schwenker, der is vun driwwe aus’m Saarland gewest. Un allegaa hann se guudi Laune mitgebrung, sich gefreet, gelacht un geschwätzt. Mei Fraa un ich sinn mit leere Hänn komm, weil mir bloß es Konzert vum Marcel Adam anheere wollde, un dodefor braucht mer kee Kiehldasch un kee Schwenker. Mir hann uns gedummelt un noch guude Plätz in de zwedd Reih vor de Bühn kriet. Mir kenne de Marcel schunn lang un sinn immer debei, wann er in de Näh e Konzert gebt. Er is ah desmol widder guud druff gewest, de ald Charmeur, mer merkt halt glei, dass er e eschder Franzos is, ah wann er aus Lothringe schdammt un so guud Deitsch kann wie du un ich. Er hat sei Buu debei gehat, de Yann, der inzwische e ganzer Kopp greeßer is wie sei Vadder, un noch zwee annere prima Musiker. Glei am Anfang is de Marcel veschrock, wie er ins Publikum geguckt hat: Sinn dann heit bloß Seniore do, hat er gefroot un gemennt, alle Junge solle mol die Hand hebe. Do hann mir all, die mir noch kee achzisch sinn, geschdreckt, un er war sefriede. Ei, er is jo inzwische ah kee junger Hubser meh, de Marcel, un hat schunn vor e paar Jährcher sei Sechzischder gefeiert. Er hat dann ah glei mit de Weibsleit sei Schnooges gemacht, de ald Filou, un dann mit em fransösiche Chanson fer Schdimmung gesoit. Un des war de Moment, wo ich zu meiner Fraa gesaat hab: Ei, mei Schätzje, was geht’s uns doch all minanner guud! Die Blumme rund erum hann geblieht un geduft, die Sunn hat gelacht, de Marcel hat vun Paris gesung, die Krähe driwwe in de Allee hann mitgekrisch, es war grad wie im Paradies. Bloß enns hat net geschdimmt: em Marcel sei Moddo, das mer uff em Transbarent uff de Biehn hat lese kenne: „C’est dur, la culture!“ So ähnlich hat’s schunn de Karl Valentin gesaat: „Die Kunschd is scheen, awwer arisch schwer!“ Enner wie de anner vun denne zwee is halt e Schbassvochel, un sie war noch nie so leicht un beschwingt, die Kuldur, wie beim Marcel an dem Sunndaa in unserm scheene Rosegaade.