Zweibrücker Mundart-Kolumne RHEINPFALZ Plus Artikel Vun Falde un uralde Knorzegesichter

Placeholder-Image

Do bische platt: Wenn de Leibhafdische aus’m Spichel guckt

Er hat sich geschiddelt, de Paul, als wär’m was ganz Schreckliches bassiert. Desmol war’s beim Sunndaamorjefriehschöppche, un mir hann dort gehockt, wo mer ah beim Feierowendschöppche immer zammehocke, beim Bruno an de Thek, als gäb’s kee Corona. Was is los, Paul, hab ich wisse wolle. Is der e schwazie Katz iwwer de Weesch geloff? Er hat de Kopp geschiddelt un in sei Bier geguckt, als dääd’m dort de Leibhafdische entgeje glotze. Dann hat er sich nochmols geschiddelt un vezählt, was’m bassiert is.

Stelle eich vor, wie ich vorhin im Badezimmer in de Schbichel guck, do denk ich, de Leibhafdische dääd mer entgeje glotze. Ei ich bin jo in de Dood veschrock. Alla, hab ich gemennt, de Leibhafdische un de Dood, des basst zamme. Awwer jetzat mol ehrlich, was hasche dann im Schbichel werklich gesiehn? Ei bass uff, ich guck jo jede Morje in de Schbichel, wann ich mich kämm un mer de Scheidel zieh. Des geht ganz audomadisch, eischendlich braicht ich gaa kee Schbichel dezu.

Net gedenkt, dass ich so hässlich bin

Awwer heit Morje hab ich erschd in die Zeidung geguckt, wie de FCK gespielt hat. „Des hätt ich der saan kenne“, hat do de Bruno, unser Wert, gemennt, „sie hann widder velor“. Jetzat lenk net ab, is de Paul bees worr, ich hab nadierlich dezu die Brill uff de Nas gehat, sunsch hätt ich nix lese kenne. Un desweje isses bassiert.

„Des vesteh ich jetzat net“, hab ich gesaat, „wejem FCK bische in de Dood veschrock?“ „Ei bass uff“, hat de Paul gemennt, „wie ich anschließend ins Bad geh, um mich se kämme, hab ich die Brill noch immer uff de Nas gehat, was ich sunsch jo nie mach, weil ich mei Kopp jo in- un ausewensisch kenn. Hanner des bis dohin vestann, ihr Dummbeidel?“ Jo, hann mir zwee genickt, mir hann’s vestann. „Ich hab also in de Schbichel geguckt“, hat de Paul vezählt, „un dodebei zum erschde Mol seit Johre die Brill uff de Nas gehat. Un was sieh ich? E uraldes Knorzegesicht mit dausend Falde, zwee Pietschaue, enner rode Knollenas, e Gebiss wie e aldie Geeß un’s Doppelkinn bis nunner uff de Bauch. Es hat e paar Sekunne gedauert, bis ich kapiert hab, des do bin ich! Ich hab dabber die Brill abgezoo, awwer es war se schbät un schunn bassiert. Ei nie im Leewe hab ich gedenkt, dass ich so hässlich bin! Wie halle ihr zwee dann des mit mir un dem schreckliche Gesicht nur aus? Daa fer Daa. Un erschd mei armes Mona!“

„Ach Gott, Paul“, hab ich gesaat, „es kann net jeder so scheen sinn wie de Bruno un ich. Un wann mir dojinn unser Schöppche drinke, hammer jo kee Brill uff de Nas“.

x