Do bische platt
Vum Emmi an den Kass vum Supermarkt iwwers Ohr gehau
Mer taischt sich in nimmande meh als wie in de Leit! Un es gleicht sich alles aus im Lewe. Olle Sprich im neije Johr? Basssen uff, was mir bassiert is.
Es is korz vor de Feierdaa un e Mordsbetrieb an de Kass vum Supermarkt. Vor mir des Fräche will mit de Kaad bezahle un tippt die Geheimzahl. Nee, saad die Kassiererin, die do Zahl schdimmt net. Ei ich kenn doch mei Zahl, lamendiert des Fräche: die Schuhnummer vun meim Mann un de Gebordsdaa vun unserm Äldeschde, ei ich muss mich vetippt hann. Sie probiert’s noch emol, die Fraa an de Kass schiddelt widder de Kopp. Ei ich weeß doch genau, saat die Kundin vor mir, die 47, mei Mann hat halt kee Ballettfießjer, un dann die 14. Weil unser Großer is am 14. März gebor. Ach Gott, ich glab, ich hab die Reihefolsch vewechselt: erschd de Gebordsdaa un dann die Schuhgröß! Sie probiert’s e driddes Mol. Nix, widder falsch. Die Kassiererin werd bees: Jetzat nemme se sich mol zamme, die anner Leit wolle ah noch bezahle, bevors Johr rum is.
Sie probiert’s noch emol, is jetzat awwer völlisch neewe de Kapp. Wissen se was, hab ich mich ingemischt, do zahle se halt in bar. Ei nee, jomert des Fräche, ich hab jo gaa kee Geld bei mer.
In de Reih hinner uns werd’s ungemiedlich. Is des do e Supermarkt odder de Idiodetreff, werd enner laut. Un e annerie schellt, sie hätt deheem e Kuche im Owe. Des Fräche guckt mich an, als wär ich de liebe Gott: Ei Sie kenne mich doch, Sie sinn doch der, der immer die Geschichde in de Zeidung schreibt. Kenne Sie mer net helfe? Wann Sie mich kenne, saa ich, heeßt das jo noch lang net, dass ich ah Sie kenne muss. Ei mir sinn doch faschd Nochbare, saad se, ich bins Schreiners Emmi un wohn in de Kesselbach Nummer 37. Ich kenn kee Schreiners Emmi, awwer hinner uns werds immer lauder. In Goddes Name, saa ich, ich lee Ihne denne Betrach aus, un Sie schmeiße mer des Geld heit Midda in de Briefkaschde. Die Fraa hinner de Kass guckt mich an, als hätt ich se nimmie all, un es Schreiners Emmi fallt mer um de Hals. Ich zahl halt fer zwee.
Des war vor drei Woche, un ich waad noch immer uff mei Geld. Die Nummer 37 gebt’s in de Kesselbach net, un noh de Emmi Schreiner un ihrm Mann mit de große Fieß hab ich erschd gaa net gesucht. Wie gesaat, mer taischt sich in nimmande … Awwer es gleicht sich alles aus: Des Honorar fer die Glosse do is genau der Betraach, mit dem mich es Emmi iwwers Ohr gehau hat.