Do bische platt
Uns hann die Schneegänsjer vum Lyzeum indressiert
Was kennde die fer e Geld spare, wann se bloß uns froe dääde, die Schweizer Dummbeidel. Er hat geschder Owend so doll gescholl, de Paul, dass er sich an seim Feierowendschöppche veschlickt hat un ich’m uff de Buckel gekloppt hab, dass er widder Luft kriet. Ei wesweje reeschde dich dann heit uff un ah noch iwwer die Eidgenosse, wollt ich wisse. Ei die hädde an de Uni Genf e Studie gemacht iwwer de Schulweesch vun Kinner un rausgefunn, dass es fer die Krutze besser wär, zu Fuß in die Schul se tappe, als wie hingefahr se werre. De Schulweesch wär e guudes Training fer soziales Vehalde un als so weider. Ei dodefor braucht mer doch kee Wisseschaft, hat er gescholl, de Paul.
Ei jo, hat de Bruno zugestimmt, was hann mir fer e Spass gehat, wie mer mi’m Ranze uff’m Buckel un de Kopp voller Flause zamme in die Schul marschiert sinn. Schunn drunne am Bleecherbach hammer die Ende geschaicht. Un korz druff in de Saarlandstroß die Gänsjer angeguckt, die ohne Feddere, hat de Paul sich gefreet. Du mennsch die Schneegänsjer vum Lyzeum, denne mer begeeschend sinn, hab ich mich erinnert, do hat sich jeder sei Schätzje rausgesucht. Du hasch’s Ursi kriet un ich’s Irmi, un fer de Bruno is es Traudel iwwrisch geblibb. Nee, hat sich de Bruno gewehrt, des war mer se alt. Korz druff simmer an die Feschdhall komm un hann dort uff die Uhr geguckt, ob mer guud in de Zeit ware.
Un dann am Door vum Pörringer vorbei. Könne ner eich noch an des Schild am Ingang erinnere? hab ich gefroot. „Nichtbeschäftigte wenden sich an den Portier“ hat do druff gestann. Mir hann alle drei so lache misse, dass mer unser Feierowendschöppche veschlabbert hann. Ei jo, Wolfgang, des war domols dei Idee, hat de Paul gesaat.
Mir sinn se dritt zu dem Portierhaisje gang un hann an die Scheib gekloppt. Do hat der gude Mann sei Fenschder uffgemacht un gefroot, was mer wollde. Ei mir drei wäre Nichtbeschäfdischde, hasch du mit ganz ernschder Mien gesaat. Des Männche hat’s net kabiert un gefroot, ob mer dann e Termin uff d Vewaldung hätte. Ei nee, des net, mir dääde uns bloß an des Schild halle un uns als Nichtbeschäfdischde bei ihm melde. Endlich hat er gemerkt, dass mer ne uff de Arm nemme, un angefang se doobe, er käm glei raus un dääd uns die Hammelbeen lang ziehe. Do ware mir schunn ums Eck un hann mol widder unser Spaß gehat.
Jo, un des dääde die schlaue Herre aus de Schweiz soziale Kompetenz nenne, die mer uff’m Schulweesch lerne kennt. Dodefor duun die Johre lang forsche un zebreche sich es Hern, statt uns se frooe.