Zweibrücken
Mundart: Die Kaldlufd kann mer geschdohl bleibe
Aller, ihr liebe Leit, ihr kenne mich jo inzwische un wisse, dass ich e Seel vun em Mensch bin, kee Wässerche driebe kann un jedem Streit aus’m Weesch geh. Im Unnerschied zu meim Freind Paul, der’s gern krache losst, bin ich e friedferdischer un braver Zeitgenoss. Awwer jetztat blatzt mer doch de Kraache, un ich muss mer Luft mache, bevor ich an meim Ärjer vestick. Es geht um des Projekt friehere Parkbrauerei.
Um’s glei vorneweg se saan: Jeder guude Zweebricker, dem sei Stadt am Herz leid, missd emol in de Woch vorm Herr Schenk, dem Investor vun dem Parkbrauerei-Projekt, uff die Knie falle un sich bedanke. Ei mir hann doch schunn all die Hoffnung uffgebb gehat, dass sich aus dem hässlichsde Eck vun de ganz Innestadt nochmol was venifnisches mache losst. Un wer heit losheilt, weil des geplante Areal die Herzochstadt veschannele dääd, der hat e ganz korzes Gedächtnis! Ei was war dann des fer e bauliches Gerimbel: der Betongklotz unne an de Stroß, zehmol so groß un so hässlich wie e Westwallbunker, deneewe der vekorksde Vewaldungsschuppe, dem mer in de sechzischer Johre es friehere Wohnhaus vum Hofenfels geopfert hat, dehinner des Sammelsurium vun halbvefallene bis vier Etasche hohe Ruine, net se vegesse de Schornschde, der ausgesiehn hat, als hätte die Radde dran geknabbert. Eensisch un alleen es Parkbräumännche hat em do noch gefalle kenne, alles annere Schrott un Schutt un Gerimbel. Wer uff unserm scheene Herzochplatz geschdann hat, hat sich noh drei Seide umgucke kenne, bloß net noh Norde, do sinn’m all sei Sinde ingefall.
Un do is uns dann e Inveschdor prakdisch vum Himmel gefall un will Abhilf schaffe. Awwer schunn im Stadtrat hann die Bedenketräscher de Finger gestreckt un vun Kaldlufd vezählt un de Veschannelung vum Stadtbild. Ei selbsch wann mer des Gelände so leije losse dääd wie jetzat beim Baustopp, dääd’s besser aussiehe wie frieher. Un die Kaldluft, die kammer in de Fußgängerzon grad geschdohl bleibe, ich bin ganz froh, wann’s dort net so zieht. Un jetztat werd schunn widder gescholl weje dem Wäldche ganz owwe. Des hat bis vor korzem kenner gesiehn, weil’s hinner denne Gebaide vesteckt war. Un uff die paar Bääm un Straicher sinn mir in unsrer griene Stadt mit Allee, Rosegaade, Rennwies, Roseweesch, Stadt am Wasser, Luitpoldpark werklich net angewies. Also, ihr Griwwelbisser un Bedenketrächer: net in de Grimmele gesucht un net immer degeje, wann sich in unsrer Stadt mol werklich was duud. Wie gesaat: Mir sinn e Stadt un kee Freilichtmuseum odder Wolkekuckucksheim, e Stadt mit Tradition, awwer hoffentlich ah mit Zukunft.
Aller, morje pilschere mer all zum Herr Schenk, falle uff die Knie un saan Dankescheen!