Zweibrücken RHEINPFALZ Plus Artikel Mundart: Die Halsbandsiddische sinn uffm Totempahl deheem

De Totempahl ganz hinne im Eck is seit drei Woche in e Gerischd ingesporr worr.
De Totempahl ganz hinne im Eck is seit drei Woche in e Gerischd ingesporr worr.

Derzeit werd in unsrer Stadt an jedem Eck die Strooß uffgeriss, gewuhlt, gebaggert un geschaufelt, was es Zeich halt. Un jetzat muss ah unser Rosegaade dran glaawe: De Totempahl ganz hinne im Eck is seit drei Woche in e Gerischd ingesporr worr. Wahrscheinlich isser morsch un muss geflickt werre. Ich kennt mer denke, dass die griene Krischer dran schuld sinn: Die Halsbandsiddische picke sich in Bääm ihr Höhle, in denne se nischde. Un de Totempahl hat’s ne besunnersch arngeduun. Des hängt mi’m Kolumbus un de Entdeckung vun Ameriga zamme. Wie de Christoph die erschde Ingeborene gesiehn hat, hat er gemennt, er wär in Indie geland, un hat se desweje Indianer genennt. Un mit so em Totempahl veehre die Indianer seit jeher ihr Manitou. Jetzat misse ner wisse, dass die griene Siddische aus Indie stamme, also nohm Christoph Kolumbus so e Art Indianer sinn, sich desweje uff dem Pahl wie deheem fiehle un dort ihr Neschder baue.

Denne Totempahl vedanke mer de Kanadier, die ne als Abschiedsgeschenk 1969 im Rosegaade uffgestellt hann. Knapp zwansisch Johr schbäder, im Summer 1988 sinn dann tatsächlich echde Sioux drum erum gedanzt un hann e Kriegsgeschrei veanschdalt, dass mer’s bis nuff zu uns in de Landauer Strooß gehört hat. Sie sinn abber in friedlicher Absicht aus ihrm Reservat in Süddakota zu Besuch komm un hann am Black River ihr Wigwam uffgestellt, um mit unsere Schieler die Friedenspeif se raache. Sie hann sich bei uns arisch wohlgefiehlt, weil mir Pälzer jo die Rothait vun Deitschland sinn: wild, laut, vor nix un nimmande Angschd un immer druff un dewedder.

Die Freindschaft mit de Indianer hat bei uns e langie Tradition. Schunn die Söhn vum Hezog Christian IV., de Willem un de Krischan, hann driwwe in Ameriga im Unabhäbgischkeitskriesch im Winder 1781/82 mit de Hurone, die gern Englänner skalpiert hann, Blutsbriederschaft geschloss. Gell, die Geschicht hab ich eich schunn vezählt? Wie mer Buwe ware, hammer am liebschde Cowboy un Indianer gespielt, un ich war dann de Haiptling schlauer Wolf. Unser Jachdgrind ware die Storjestroß un vor allem de Bahndamm. Dort hammer em Feierross uffgelauert und die weiße Bandide massakriert. Mir hann uns e Schnerrboo gebaschdelt un mit unsere Peile uff alles geschoss, was sich net dabber ergebb hat. Unser Wigwam hat in Molitors Gaade gestann, un dort hammer am Laacherfeier die Friedenspeif geraacht. Abber meeschdens ware mer uffm Kriegspfad, mir, die Apache vum Storjekandon.

Wann ich im Rosegaade in die Näh vun dem Totempahl komm, packt’s mich als heit noch, un ich dääd mich am liebschde durchs Gras anschleiche. Dann guckt mich mei liewie Fraa vun de Seit an un saat: Waach dich bloß net!

x