Zweibrücken
Mundart: Die farbische Finger hann mei Vadder verood
So, die Oschderfeierdaa hammer geschafft. Alles halb so schlimm – trotz Corona. De Oschderhas hat kee Mask uffziehe misse. Weil er se net iwwer sei große Ohre ziehe konnt, hat er e ärztliches Atteschd kried. Die Oschderneschdcher hat er scheen im Abschdand von annerdhalb Meder vesteckelt, die Onkel un Tande hann die Oschdereier per email veschickt, weil mer sich jo net treffe gedirft hat. Es Bundesvefassungsgericht hat die Oschderruh vebott, weil se geje die Relischionsfreiheit veschdooße dääd. De Goddesdienschd war online. Awwer sunsch war alles wie immer.
Weil die Enkelcher weit weg in Berlin sinn un mir selbert, mei Fraa un ich, nimmie an de Oschderhas glaabe, hammer desjohr ah kee Eier gefärbt. E bissje hab ich’s awwer doch vemisst. Was war des frieher fer e Uffreeschung. Mei Eldere hann die Eier späd owends in de Kisch gefärbt, wann ich im Bett war. Am nächschde Morje hab ich an de farbische Finger vun meim Vadder gesiehn, dass es griene, geele, blooe un rode Eier gebt un mich gefreet. Ich kann mich ah noch guud an die schlechde Zeide nohm Kriesch erinnere. Do hat’s noch kee Schokolad gebb un de Oschderhas, denne ich im Gaade hinnerm Hollerbusch gefunn hab, war aus rodem Zucker. So e Zuckerhas hat viel länger gehall wie späder die Schokohase: Ich hab jede Daa dran geleckt, de Has hat seerschd die Ohre hänge losse un is dann allmählich geschrumbelt un immer klenner worr.
An die erschde Oschdereier hab ich kee gudie Erinnerung. Mir mussden se zamme mit de Schbazierstöck mi’m Griffel uf die Schieferdafel gratze. Mei Oschdereier sinn wie wild zwische de Linie rumgedanzt, kee Has hätt se veschdeckele wolle. Un die Schbazierstöck wollde dauernd umfalle. Die Frollein hat mit mer gescholl, ich soll mich anschdrenge, debei war die an allem schuld. Sie hat glei gemerkt, dass ich de Griffel in de linke Hand gehall hab, un des war die schlecht Hand, hat se gesaat. Also musst ich de Griffel in die rechde, die guud Hand nemme un hab halt schebbe Eier un krumme Stöck uff die Tafel gegratzt. Ich hab dodorch de Leede an de ganz Schul kriet un deheem meiner Muddie vezählt, dass ich nimmie hingeh. Alla, ich hab’s dann doch nochmol vesucht, awwer mei Handschrift is ah heit noch so krumm un schebb wie domols die Oschdereier. Exdra fer mich is dann schbäder die Schreibmaschin erfunn worr.
So, un jetzat waade mer uff die Pingschde un hoffe, dass mer bis dohin all geimpft sinn. Awwer wahrscheinlich klappt des widder net, un de Pingschdmarkt fallt ah desjohr widder aus. Alla, ohne de Horschd isses jo sowieso nimmie so wie frieher.