Zweibrücken
Mundart: Baguette un e Saumaa-Gedicht
„Madame Baguette un Monsieur Filou“ heeßt e Biechelche iwwer unser fransösiche Nochbarn un ihr Naube un Bosse. Un jetzat hat die Kultusminischderin aus Paris de Antraach gestellt, dass des Franzosebrot als Weltkulturerbe anerkannt werd.
Aller, ich hab nix degeje, weil ich’s ganz gern ess. Ah bei uns kammer’s in jeder Bäckerei kaafe, do brauch mer net iwwer die Grenz, mir sinn halt Palzfranzose, wie de Michel Wack in seim Lied singt. Allerdings gebt’s driwwe net bloß des normale Baguette, sonnern e Dutzend veschiedene Sorde, vum schbindeldinne Ficelle, iwwers schlanke Flute bis zum exdradicke Campagnarde. Un jeder Bäcker hat sei besunneres Geheimrezept. Dodebei is seit 1963 per Gesetz vorgeschribb, wie un aus was e echdes Baguette gebackt werre muss, do kenne die Franzose kee Schbass. Un sie hann jed Johr landesweit ihr Baguette-Meeschderschaft, die is wichdischer wie die Parlamentswahl.
Fer mich is bloß eens wichdisch: Es muss inne drin weesch sinn un auße knusbrisch un e bissje knorzisch. Die Form is nadierlich prakdisch. Mit em Baguette kannsche em Fremde de Weesch zeije, e bissischer Hund vejaan, die Weschbe fortwedele un die Schbinnwebe aus de Zimmerecke feesche. Vesuch des mo mi’m Dreipinder Kornbrot!
Ich hab mer iwwerleet, welles Brot mer bei uns als Kuldurerbe anmelle kennt. Mir hann’s do viel schwerer als die Franzose, weil’s bei uns jo dausend veschiedene Sorde gebt. Frieher hätt ich sofort Bescheid gewisst un net lang nohdenke misse: de Wasseweck! Des war in meiner Kindheet die Allzweckwaff geje de Kohldamp. Es hat domols ah bloß drei Sorde gebb: de Wasser-, de Milich- un de Tafelweck. De Milichweck war was fer mei Oma, die kaum noch Zähn gehat un nimmie gud beiße gekennt hat. De Tafelweck, ei zu demm fallt mer jetzat nix in. De Wasserweck war vor allem prakdisch, weil mer ne in zwee Hälfde hat deele kenne. Un er hat ah guud zu de Supp am Samschdaa gebasst:
Mei Muddie kehrt die Stubb
un kochd devunn e Supp
mit Grumbeere un Schbeck
dezu e Wasserweck.
Heit gebt’s dausend Sorde Weck, awwer kee rischdischer Wasserweck meh.
Wann ich mer’s reschd iwwerlee, dääde mir ah kee Brot un kee Weck zum Kuldurerbe mache, sonnern de Saumaache. Denne gebt’s bloß bei uns in de Palz. Ei vielleicht isser jo schunn Kuldur? Ich muss mol bei de Unesco nohfroon. Mei Freind, de Michael Dillinger, hat’m Saumaa, wie er ne nennt, schunn e Gedichtche gewidmet, un des geht so:
samoosaumaa
saumaa
saanomoosaumaa
saumaa
saamoozwäämoosaumaa
saumaasaumaa
saamoozeemoosaumaa
saumaasaumaasaumaasaumaasaumaa
saumaasaumaasaumaasaumaasaumaa
saugudd!
Aller, ich dääd saan, do komme die Franzose mit ihrm Baguettche net mit.