Zweibrücker Mundart RHEINPFALZ Plus Artikel Ein Anruf, ein Schreck, ein Lachen: Totgesagte leben länger

Unser Kolumnist wurde irrtümlich für tot gehalten. Ein Anruf schafft den Irrtum allerdings schnell aus der Welt.
Unser Kolumnist wurde irrtümlich für tot gehalten. Ein Anruf schafft den Irrtum allerdings schnell aus der Welt.

Von der Beerdigung zum Gerücht: Unser Kolumnist schildert, wie ihn ein missverständlicher Tratsch kurzzeitig „beerdigt“ – und warum er danach die Todesanzeigen prüft.

Es gebt Sache, die gebt’s eischentlich garnet. Ihr werre net glaabe, was mir neilich bassiert is. Es Telefon klingelt, ich heb ab un nenn mei Name, wie sich’s gehört. Kenner meld sich, nix, abber ich hör, dass do enner laut schnauft. Ich kreisch in de Hörer, dass er mich mol kann un zwar kreizweis, un will grad uffleje, do meld sich doch e leises Stimmche: Wolfgang, ei bisch du’s werklich! Ei jo bin ich’s werklich, was soll’n das, du Spaßvochel? Ei ich bin’s, dei alder Freind, kreischt er jetzat laut, dass mer faschd de Hörer aus de Hand fallt, un nennt sei Name. Ei was wär er froh, mei Stimm se höre!

Jetzat mol langsam, saa ich, geht der’s guud? Du hasch dich doch noch nie iwwer mei Stimm gefreet, was is dann los mit der? Er druckst noch e bissje rum un rickt dann raus mit de Sproch: Ei grad hätt’m enner vezählt, ich dääd nimmie lebe! Ei er wär jo so veschrock, weil er mich doch ledschd Woch noch butzmunder beim Stammdisch gesiehn hätt, un jetzat sowas. Ei ob ich dann ganz sicher wär? Ei ich glaab, du schbinnscht, hab ich gesaat, ich werr doch wisse, ob ich noch leb odder net, do muss ich net erschd nohgucke. Wer kommt dann uff so e saudummie Idee. Ei de Heinz hätt’m des vorhin am Telefon gesaat, der hat de Gunter in de Stadt getroff un der hat’m vezählt, er wär geschder uff deiner Beerdischung gewest.

Sicher is sicher

Bass uff, hab ich ne beruhischt, des is e Missveständnis. Ich war geschder uff’m Heiner seiner Beerdschung uff’m Ixemer Friedhof, un do hab ich de Gunter getroff. Der hat des dann wahrscheinlich em Heinzje vezählt un der is jo schunn immer e bissje schwer vun Begriff gewest un hat des falsch vestann. Ei so werd’s gewest sinn, hat mei Freind am Telefon gemennnt, ei was wär er froh, dass ich noch leb. Un ob ich dann schunn länger so schwer krank wär. Jetzat reicht’s awwer, hab ich gescholl, ich bin net krank un net dood un hab’s ah net vor. Un jetzat soll er mir de Buckel nunner ritsche. Dann hab ich uffgeleet.

Aller ich bin net aberglaibisch, abber anschließend hab ich mer doch so mei Gednke gemacht. Mir misse jo all minannner mol dran glaabe, un kenner werd vegess, wie mer so saat. Sogar de Karl Valentin hat gemennt: Ich weeß, jeder Mensch muss sterbe, vielleicht sogar ich. Un es gebt im Alder bloß enner Troscht: Es geht vorbei. Wie gesaat, ich bin net aberglaibisch, abber jetzat guck ich doch mol glei in de Zeidung noh de Doodesaanzeiche, ob ich do am Enn debei steh. Sicher is sicher.

wolfgang ohler
x