Zweibrücken
Do bische platt: Plattenspieler schlägt CD-Player um Längen
Duud mer leed, ihr Leit, ich muss nochmol uffs alde Johr serick komme. Es hat sich ganz schofel vun mer veabschied: Noch vor de Weihnachde hat mei Pladdespieler die Kränk kriet, so als wollt sich des alde Johr noch dabber vun dem alde Gerimbel trenne. Aller, in allem Anfang soll jo e Zauber leie, hat de Hermann Hesse schunn gewisst, fang ich halt des neie Johr mit em neie Pladdespieler an.
Im Geschäft hab ich ganz vorsichdisch gefroot, ob’s dann heitsedaas, wo alles digidal is, noch sowas wie e Apparädche fer Schallpladde gebt. Un wie, hat der Vekäufer gelacht, die Mussik uff Venyl hätt grad Renaissance. Die Leit hädde nämlich genunk vun dem moderne digidale Schnickschnack, wo alles wie vun selbert funktioniert un de bloß noch die Ohre schbitze musch. Dann hat er mer e Gerät empfohl, an dem iwwerhaupt nix automadisch geht: Mer muss de Tonarm mit de Nodel per Hand uff die Platt setze un am End genau so vun de Platt runner nemme. Un wann mer dodebei net uffbasse dääd, kratzt mer e Schramm in die Platt enin, dass es bloß so schebbert. Mit annere Worde: e richdisches Grammophon, analocher geht’s net, hat er gemennt, de Audio-Fachmann, genau des richdische fer so e alder Geschafdelhuber wie mich. Aller, mir ware schnell hannelseenisch.
Es darf ruhig kratzen und knistern
Jetzat steht des neie Gramophon neewem CD/DVD-Player un spielt mei alde Pladde mi’m Pat Boone, em Elvis un alle annere aus de 50er un 60er Johre. Es derf ruhisch mol e bissje kratze un knischdere, des gehört dezu. De CD-Player glei deneebe is e bissje beleidischt, weil er nimmie so oft mitmache derf. Geschied’m grad recht, dem digidale Umstanskrämer. Wann ich denne inschalt, bassiert erschd emol garnix, es blinke bloß e paar Lichdelcher, dann fangt de Kaschde an, sich mit mer se unnerhalle. Uff seim Display begrießt er mich mit „Hallo!“, dann steht dort, dass er sich jetzat uff die Such nohm bassende Programm macht. Noh enner ganse Weil hat er gemerkt, dass er e CD spiele soll un froot mich, ob ich demit investann bin. Ich muss dann uff de Fernbedienung „okay“ dricke un de Kaschde bedankt sich mit „Thank you“. Jetzat drick ich uff „play“, un endlich werd die CD gespielt. In dere Zeit hat mei neies Grammophon schunn dreimol losgeleet. Ich derf abber uff keene Fall ungeduldisch werre, sunsch rächt sich de Player. Er steckt nämlich mi’m Fernsehe, mit dem er vebunn is, unner enner Deck. Wanner mer bös is, schalt er denne Guckkaschde an, un alles dauert noch viel länger.
Wann ich’s mer recht iwwerlee, hat’s des alde Johr zum Schluss doch guud mit mer gemennt un mer zu em neie Pladdespieler veholf. Un desweje ruf ich jetzat zum Schluss: Proschd, aldes Haus!