Zweibrücken Do bische platt: Geht ein analoger Senior in den Handyladen...
Ich hab mer ledschd Woch e neies Handy geleicht. Mei Aldes hat die Kränk gehat, vor allem de Akku wollt nimmie. Aller hopp, e jeder macht emol schlapp, un es war schunn zwansisch Johr alt. Er hat also zu mer gebasst, der alde Kaschde, weil e Handyjohr zählt so viel wie vier Menschejohre. Es war e sogenanntes Seniorehandy: Hasch kenne nix Anneres demit mache wie telefoniere, ohne denne ganze digitale Schnickschnack. Die Nummere ware so groß, dass ich se ohne Brill im Dunkle hab siehn könne.
Ich war also im Handylade un hab dem Handymann glei veroot, dass ich zu de analoche Generation gehör. Des dääd er siehn, hat der freche Kerl gemennt, un ob ich enns mit Kurbel odder mit Pedale wollt. Aller, mir sinn uns eenisch worr. Ich benitz des Handy bloß, wann ich unnerwegs bin, ansunschde derf’s sich deheem uff’m Schreibdisch ausruhe. Ei ich will jo net de Sklave vun dem Telefönche werre, wie des viele vun de junge Leit sinn, die ohne nimmie lebe könne. Ich kenn jemande, die hat vum andauernde Halle vun ihrm Smartphone e Tennisarm kriet, wahrscheinlich saat mer dezu Handyarm.
Handyfasten und No-Smartphone-Club
Do hab ich was Intressandes geles: In de Faschdezeit solle immer meh Leit es Handyfaschde ausprobiere. Un in Berlin gebts de erschde No-Smartphone-Club, wo mer an de Gadrob sei Handy abgebbt un e ganzer Owend ohne auskommt. Es is abber e Notfallmediziner debei, der bei schwere Entzugserscheinunge dabber e Handy veschreibt. Un immer meh Schule denke iwwer e Handyvebot noh. Un jetzat kommt’s Beschde: De neischde Trend wär es Dumb-Handy, mit dem de bloß telefoniere kannsch, des also so dumm is wie mei aldes Seniorehandy. Aller, do war ich mol widder de Mode weit voraus. Ich dääd allerdings saan, so e bescheidenes Telefönche is alles annere wie dumm un e Privileesch fer all, die’s sich leischde könne, net andauernd erreichbar se sinn. Un so enner bin ich schunn immer gewest.
Allerdings ware mir schunn in meiner Kindheet e Telefonfamilie. Weil mei Vadder bei de Poschd geschafft hat, hammer deheem e Dienschdtelephon gehat, so enns mit enner Drehscheib. Es war es eensische Telefon im Haus un in de Nochbarschaft. Wann also jemande im Umkreis vun hunnerd Meder telefoniere wollt, isser zu uns komm, hat zwee Grosche uff de Disch geleet un telefoniere derfe. Es Telefon hat im Schlofzimmer uff’m Nachtdisch gestann, die Anrufer hann sich desentweje uff’s Bett setze misse. Mei Muddie hat des so gewollt, weil’s Schlofzimmer net geheizt war un sich deshalb die Leit semindescht im Winder beeilt hann.
Un mir Kinner hann uns aus zwee Konservebichse un enner Wäschelein e Doosetelefon gebaschdelt, mit dem mer uns iwwer guud zeh Meder unnerhall hann. Also im Vegleich dozu is mei Dumpphone e technisches Wunner.