Zweibrücker Mundart RHEINPFALZ Plus Artikel Do bische platt: Es Monaschätzje is tulbenärrisch

Die Tulpenblüte im Rosengarten im Frühjahr dieses Jahres.
Die Tulpenblüte im Rosengarten im Frühjahr dieses Jahres.

Oje, e Weschbeneschd is nix degeje! Die ledschd Woch hab ich arisch mei Fäng kriet, bloß weil ich geschribb hab, die Weibsleit hätte in de Kunschd die Nas vorneweg, weil se sunschd nix se duun hätte. Alla, ich nemm’s serick un behaupt es Gejedeel. Jetzat kann ich mich hoffentlich widder in de Stadt siehn losse, ah ohne Corona-Mask. Geschder beim Feierowendschöppche hammer iwwer die Sach dann dischbediert. De Paul hat glei gemennt, ich hätt ganz recht, un de Bruno hat’m ausnahmsweis mol zugestimmt. Bass’n uff, hat de Paul dann gesaat, was mir bassiert is. Un dann hat er uns die Geschichd vun seiner Mona vezählt.

Sei Monache hat vor sticker zeh Johr angefang, im Gaade Blumme se planze, un zwar bloß die een un selb Sort: Tulbe! Roode, gelwe un weiße Tulbe, meh Farbe krien die jo net ferdisch. Regelrecht tulbenärrisch wär se worr, sei Monaschätzje. Die ganz Welt dääd die Rose liebe, hat se gesaat, desweje käme bei ihr jetzat die Tulbe zu ihrm Recht. Un jed Johr wäre se noh Holland zu de Tulbeblieht gefahr un stunnelang dorch zichdausen Tulbe marschiert, roode, gelbe, weiße, wie gesaat.

Tulbe sogaa uff’m Klo

Um se uff annere Gedanke se bringe, hätt er rer zum 50. Gebordsdaa e Fabekaschde mit allem drum un dran geschenkt. Ei was glaabe ner dann, was se gemolt hat? Tulbe, Tulbe, nix wie Tulbe. Des is jo ah kee Kunschd: e griener Strich, des is de Stengel un owwedruff e Kaffeetass ohne Henkel, des is die Bliet. Jetzat war net bloß de Gaade voller Tulbe, nee, ah sämtliche Wänd in de Wohnung, sogaa uff’m Klo un im Keller, iwwerall hat’s getulbt, rood, gelb un weiß. Er hätt nachts kee Au meh zugemacht, hat de Paul vezählt, weil er gemennt hat, die Tulbe an de Wand iwwerm Bett dääde nohm schnappe.

Un jetzat die Kunschdgalerie in de Stadt, des is mei Reddung, hat er gedenkt. Ich hab mei Schätzje iwwerredd, dass es mitmacht, un’m es gröschde Schaufenschder in de Fußgängerzon reserviere losse. 40 roode, gelwe un weiße Tulbe hänge jetzat dort, un deheem isses widder rischdisch gemiedlich, wammer ah die helle Flecke an de leere Wänd sieht.

Alla, Enn guud, alles guud! hat de Bruno gemennt un’s nächschde Feierowendschöppche gezappt. Vun weje, hat de Pal de Kopp geschiddelt, Peifedeckel. Geschder hat so e Dolljee aus Bermesens angeruf un zwansisch Tulbebilder bestellt, die dääde wunnerbar in die nächschd Dada-Ausstellung mi’m Hugo Ball basse. Un seit heit morje um sechs steht mei Schätzje in de Kisch un molt un molt, dass die Fetze fliehe.

x