Zweibrücken RHEINPFALZ Plus Artikel Do bische platt: Es Finche will nimmie uff die Fasanerie

Ein Päuschen auf der Bank unter den Bäumen – gar nicht so ungefährlich, oder?
Ein Päuschen auf der Bank unter den Bäumen – gar nicht so ungefährlich, oder?

Ist es gefährlich, im Wald zu sitzen? Die Sorge eines Bekannten und dessen Frau lassen unseren Kolumnisten ein wenig ratlos zurück.

So, jetzat hammer die Bescherung, hat de Bruno, unser Feierowendschöppchewert, gescholl: Mei Finche will partout nimmie mit mer uff die Fasanerie gehe, un des is doch immer unser Sunndaasvegnüche gewest. Aller, hat de Paul gemennt, mir werre allminanner net jinger, do wolle die Been nimmie so wie frieher. Du Dummschwätzer, hat sich de Bruno uffgereecht, meim Finche sei Been gehe dich iwwerhaupt nix an. Es will nimmie in de Wald, weil’m des se riskand is. Do hat doch neilich die Forschdvewaldung in de Zeidung geschribb, sie wollde jetzat alle Bänk im Wald abschaffe, weil des lebensgefährlich wär. Do is was dran, hab ich mich ingemischt. Im Fernseh hann se des ah vemeld: Mir dääden all viel se viel sitze un dodebei unser Gesundheit riskiere. Awwer wann du mit deim Finche uff die Fasanerie spaziere gehsch, do misse ihr doch net an jeder Bank anhalle un eich ausruhe, gell.

De Bruno hat ganz vezweifelt an die Deck geguckt: Ei vun eich zwee is jo enner dümmer wie de anner! Die Lebensgefahr kommt doch net vum Sitze alleen, sunnern weil die Bääm uff all die, die do uff de Bank hocke, heemdickisch mit ihre dicke Äschd schmeiße, un des wär halt net gesund. Desentweje wolle se jetzat alle Bänk im Wald abschaffe, demit sich kenner druff setze kann un de Aschd an de Kopp kriet.

Pfälzer und der Wald: Ein Herz und eine Seele

Mir hann ganz ruhisch unser Feierowendschöppche gedrunk, de Paul un ich, un e ganzie Weil nix gesaat. Dann hab ich’s nimmie augehall. Hat des vielleicht am 1. April in de Zeidung gestann, Bruno? Weil des is es Allerdümmschde, was ich in de ledschde Woche gehört hab. Mir alle drei gehe schunn unser Lebdaa dorch de Wald, setze uns ab un zu uff e Bank, wann uns dennoh is, un kennem is ebbes bassiert. Kennt sinn, dass mol enner uff de Bank inschloft un erunner fallt, aller, dodran sterbt mer net. Awwer dass die Bääm ihr Äschd noh em schmeiße? Vielleicht hann sich des die Ostfriese ausgedenkt, weil die kee Wald kenne, un was der fremd is, des macht der Angschd.

Awwer mir Pälzer un unser Wald sinn doch e Herz un ennie Seel, mir duun uns doch nix. Un wie heeßt’s im Lied: Wer hat dich, du schöner Wald, uffgebaut so hoch do drobbe; un kee Redd vun em gefährliche Wald. Jo, hat de Paul mer zugestimmt, sogar de Hugo Ball hat sellemols gesaat, in de Wald renne, wer die eensisch Reddung. Un im Wald, do sinn die Raiwer, des war emol, Bruno, do muss dei Finche kee Angschd hann. Ei wissener was, hat de Bruno gemennt, ich ruf’s her, dann kenne ner’m des selbert saan. Do hann mir zwee, de Paul un ich, dabber ausgetrunk un sinn ab dorch die Mitt.

x