Zweibrücken RHEINPFALZ Plus Artikel Do bische platt: Em Paul fallt nix Fröhliches in

Das älteste Haus von Zweibrücken: der „Hirsch“.
Das älteste Haus von Zweibrücken: der »Hirsch«.

Mir hann schunn e gansie Zeitlang hinner unsre Feierowendschöppcher gehockt un Driebsal geblos. Ei gebt’s dann garnix Guudes se berichde, hat de Paul gefroot. Es nitzt nix, dass mer allegar do sitze wie die Trauerklöß un in unser Bier nin heile, do is schunn genunk Wasser drin. Weeß dann kenner e guudie Nachricht? Ei doch, hab ich gesaat, die Alexanderskerch hat e neier ehreamtlicher Kerchediener. Aller, Reschbekt, hat de Paul gemennt, des is werklich e Lichtblick, dass mol enner die Hänn net bloß zum Beede nemmt, sonnern anpackt.

De Herbscht is halt e draurischie Johreszeit, hat de Bruno, unser Wert, gesaat, Allerheilische, Doodesunndaa, Volkstrauerdaa, do kann jo kenner luschdisch sinn. Doch, hab ich’m widersproch. Mer muss es halt so mache wie de Schubert. Wie dem sei Impressario gescholl hat, er dääd bloß Trauermusik mache, hat er dabber des Lied komponiert: „Fröhlich steige ich ins Grab“. Un wann’s mit uns se End geht, gebt’s immer widder e Anfang. Mi’m Advent beginnt zum Beispiel es neie Kerchejohr.

Wolfgang Ohler
Wolfgang Ohler

Ich kammer net helfe, hat de Paul de Kopp geschiddelt, mir fallt nix Fröhliches in. Ei wie hat schunn de Rilke gereimt: Wer jetzat kee Haus hat, der baut sich kenns meh, un wer nimmie basst, der werd geschasst.

Du hasch Recht, Paul, genau so geht’s jetzat de „Wine Bar“, die werd samt Wert geschasst, weil se de Platz fer e letzohrisches Kaufhaus brauche. De Hermann Hesse hat dodruff e Herbschdgedicht gemacht, bassen uff:

Wieder eine Nacht und wieder / ein rauer Tag. Die Bar wird matt / und gibt gelöst die Glieder / dem fremden Willen hin, bis der sie ganz bezwungen hat.

Debei war die „Wine Bar“ es Enzische, was dort in de ledschde Johrzehnde funktioniert hat. Do hätt sich die Gewobau mol was infalle losse solle. Mir hann in de ganz Stadt kaum noch e rischdischie Wertschaft, gell Bruno!

Vielleicht dass mer aus’m „Hirsch“ widder was macht, hab ich gemennt, es is immerhin es äldeschde Haus in de Stadt. Gell du glaabsch ans Chrischkinnche, hat de Paul mich ausgelacht. Des is jo am Freidaa unner de Hammer kumm, unn kenner wollts han. Ei es kennt jo sinn, hab ich gemennt, dass beim nächschde Mol de olle Syndikus selber mitbiet, wanner ah de Kopp unnerm Arm draat.

Un weil uns nix meh ingefall is, iwwer des mer hann schelle kenne, hab ich halt dabber e eischenes Gedicht uffgesaat:

Die korze Daa im grooe Herbscht / ziehn lange, weiße Fääde. / Es Johr geht uff die Rees. / Vom Bachrech greife kahle Äschd, des schwarze Wasser dräämt / vum Eis in kalde Nächd.

De Nochbar Jakob macht / sei ledschdie Rees, die Glocke hann’s gelait. / In seim Gaade lehnt veloss / am Abbelbaam die Leeder. / In blaue Nächt scheint / vun de höchsde Spross / de halbe Mond / so heemlich in de Gaade.

x