Glosse RHEINPFALZ Plus Artikel Do bische platt: Echte Cowboys träumen von AFN

Der Hut macht noch keinen Cowboy.
Der Hut macht noch keinen Cowboy.

Wer vun eich is am ledschde Freidaa Owend in de Feschdhall gewest? Un mol ehrlich, ware ner sefriede? Die merschde Besucher waren’s anscheins, denn sie hann geklatscht, gejubelt, sogar gedanzt. Aller, ich hab am Enn ah mitgemacht, mer will jo kee Spielvderber sinn, wann ich ah alles annerschder wie sefriede war. Awer jetzat vun vorne.

Wolfgang Ohler
Wolfgang Ohler

Nashville life hat die Veanstaldung geheeß, un es sollt e Country un Western Konzert gebbe. Klar dass ich do debei war, nix wie hin, seit ich Ohre hab, is des schunn immer mei Musik gewest. Un do bin ich net alleen: Die Country Fans sinn bloß so geströmt komm, einische in Westernklamodde un sogar mit Cowboyhiet uff’m Kopp. Ich hab mei Texas-Stiwwelcher angehat un mei Saloonhemd. De Hut hab ich deheem geloss, ei wann ich denne uffgehat hätt, dann hätt die ganz Reih hinner mer nix gesiehn.

Wie dann die Band uff die Biehn komm is, hab ich glei gedenkt: Hoppla, im Programmheft siehe die ganz annerschder aus. Dort ware’s fünf Kerle un drei Ladies, jetzat hann do owwe sechs Männeken gestann un e Frääche, die all dem Foddo abber garnet ähnlich gesiehn hann. Un ah die Instrumende hann net so ganz zu enner Country Band gebasst.

Gut, Gitarre ware’s genunk un ah e Fiddel, awwer de Kontrabass hat gefehlt, die Blues Harp, des is de Mundhobbel, un ah die Steelgiddar, ohne des geht’s in Nashville net. Iwwerflissisch war degeje die Schießbud (es Schlachzeuch) un vor allem des Tambourin, mit dem die Sängerin rumgefuchdelt hat, als wär se aus Andalusie un net aus Tennessie. Des Banjo, des an de Seit gestann is, hat sich de ganze Owend ausruhe derfe, vun weche Bluegrass. Mit em Wort: Nashville geht ganz annerschder, ihr Leit!

Aller, sie hann mit em Klassiker angefang, mi’m „City of New Orleans“, awwer dann so schnell nix meh, was mer hätt Country nenne kenne. Ich wollt schunn heem gehe, do hann se dabber em Johnny Cash sei „Folsom Prison Blues“ gespielt un ganet schlecht. Awwer dann als weider mit enner Mischung aus Las Vegas un Musikandestadel, un des hat mit Nashville ganix se duun.

In de Paus die nächschd Entäuschung: Kee Drobbe Whisky im Saloon! Anschließend is es dann e bissje besser worr, erschd mit meim Lieblingssong „Man of Constant Sorrow“ un de Klassiker „Me and Bobby McGee“ un „Ring of Fire“. Un sie hann mer de Gefalle geduun un „Jambalaya“ vum Hank Willliams gespielt, dem Country-Meeschder aller Klasse, howdy, do hat’s ah mich nimmie uff meim Platz gehall. Dann abber widder Gutsje-Musik, werklich net Country-mäßisch.

Do hab ich uffgebb, dabber die Aue zugemacht un mich erinnert, wie ich als Halbstarker am Samschdaa Owend als in unsrer Kisch de AFN mit de Grand Ole Opry gehört hab. Zwar net live, abber echt Nashville.

x