Zweibrücker Mundart
Do bische platt: E Mickche bringt Glickche
Ei was is dann des! Do schwimmt ebbes in meim Feierowendschöppche. „Fui Deiwel“, hat de Paul gekrisch un in sei Schobbeglas enin geguckt, als dääd dort werklich de Leibhafdische drin hause. De Bruno hat des Glas genumm un gejes Licht gehall. Bloß kee Uffreechung, hat er gemennt, des is e Mickche, des sich ve’errt hat. E Mickche bringt Glickche, Paul. Moment, des hol ich mit meim Wischlumbe glei widder eraus. Unnersteh dich, hat de Paul gescholl, lieber hab ich e Mickche in meim Bier wie dei dreckischer Wischlumbe. De Bruno war glei beleidischt, weil er nix geje sei Wischlumbe saan losst, un hat uns zwee de Ricke zugedreht.
Angele mi’m Strohhalm
Ei Paul, hab ich gesaat, schitt des Bier doch enfach weg, des sinn doch bloß noch zwee-drei Schluck. Nix do, hat de Paul gemennt, des Bier hat mei Geld koschd un werd net enfach uffgebb. Des Mickche angel ich mi’m Strohhalm eraus un ferdisch. Awei abber, dabber dummel dich, hab ich gesaat, sunsch sauft der des Dierche am Enn noch die ledschde Drobbe vun deim Feierowendschöppche weg. Ja mennsch dann du, hat de Paul mich gefroot, dass des Mickche do noch am Lewe is? Des hat doch beschdimmt längsch de Geischd uffgebb. Ei guck doch mol genau hin, hab ich gesaat, des zabbelt noch. Ich glaab des will grad an de Rand schwimme.
Do hat de Paul dabber e Strohhalm aus’m Halmglas gezoo un noh dem Mickche geangelt. Er hat’s ah glei erwischt un’s vorsichdisch uff e Bierdeckel bugsiert. Inzwische hat sich de Bruno beruhischt gehat un ah hingeguckt: Tatsächlich, des zabbelt noch, des arme Dierche. Mir hann alle drei beobacht, wie des Kerlche widder Leewe kriet un sich berabbelt.
Fer des Mickche zählt jede Sekund doppel und dreifach
Fer des zählt jo jede Sekund doppelt und dreifach, hab ich gesaat, weil’s jo bloß so ungefähr drei Woche am Leewe is. Die Minutt, die’s do im Bier beinächschd vesoff wär, hat also so lang gedauert, wie fer uns e ganzer Daa. E ganzer Daa im Bier schwimme, hat de Paul iwwerleet, des wär kee schlechdie Sach. Awwer gucke bloß, jetzat kann’s schunn grawwele. Ei mir leje’s mi’m Bierdeckel do uff de Fenschdersims iwwer die Heizung, hat de Bruno vorgeschlaa, do driggeld’s schneller un kann dann ah widder fladdre.
Belohnung: E neijes Schöppche
So hammer’s gemacht. Unn was is mit meim Feierowendschöppche, hat de Paul gefroot. Wer weeß, was des Mickche dodrin alles veanstalt hat, wo’s doch noch am Leewe war. Alla, komm, du Lebensredder, hat de Bruno gemennt, ich zapp der als Belohnung halt e neijes Schöppche. Awwer bass uff, dass des Mickche net glei widder enin flieht. Vielleicht hat’s an dem Bier jo Geschmack gefunn.