Mundart-Kolumne
Do bische platt: Die Lieblingsbiecher vun Sellemols
Heit schreib ich mol iwwer ebbes, iwwer des mer eischentlich net in Mundart schreibe kann: Iwwer’s Lese, iwwer die Biecher un denne Daa im Johr, der dodran erinnere soll. Un do hammer de Salad! Ich menn nadierlich de „Tag des Buches“, der ledschde Freidaa gewest is un denne mer net uff Pälsisch schreibe kann, weil’s in de Mundart kee Genitiv gebt. Un die Biecher, die an dem Daa die Hauptroll schbiele, gebt’s ah bloß in Hochdeitsch – aller, mit e paar Ausnahme: em Bärbel Philippi sei „Trimmerkinner“, de Liesel Ott ihr „Knoppschachtel“ un noch e paar annere, die mer jetzat net infalle. Awwer weil die Biecher halt mol in meim eischene Lewe so wichdisch sinn, kann ich net enfach driwwer weg gehe. Un desentweje probier ich’s enfach mol: in Mundart iwwer die hochdeitsche Biecher se schreibe.
Ich schdamm aus enner Generation, in der mer schunn als klenner Krutze verickt uff Biecher un uff’s Lese gewest is, awwer kaum e Buch selbert besess hat. Des is kee Widderspruch. Mer hat domols halt ökonomischer gedenkt wie heitsedaas: E Buch is zum Lese do, un dodefor reicht’s, wann’s em fer e paar Daa geheert un net fer’s ganze Lewe. Aller, hammer uns die Biecher zum Lese beim Biecherpabschd in de Schillerstroß, beim Herr Herzoch, ausgelieh, dehemm dabber geles un widder serick gebrung.
An de Weihnachde un am Gebordsdaa hat mer dann schunn ah mol e Buch geschenkt kriet, hat sei Name uff die erschd Seit geschrieb un is sich arisch gescheit vorkomm. Wer dehemm mehr wie drei Biecher im Schrank stehe gehat hat, der hat Bildung gehat, un des net se knapp.
Mei Lieblingsbiecher vun domols stehe heit all noch in meim Biecherschrank (Achdung jetzt werds hochdeitsch): Robinson Crusoe, Lederstrumpf, Huckleberry Finn, Onkel Toms Hütte, Die Schatzinsel, un dezu Sticker verzich Karl-May-Bänner. Ich kann mer denke, dass des die Bibliothek vun jedem anstännische Lausbuu war. Weil mer die Biecher net bloß lese, sonnern ah lebe konnt: De Huckleberry un de Robinson, de Wildtöter un de Old Shatterhand, de schnelle Fuß un’s Pfeilmädche – des ware unser Lehrer un Vorbilder un die Rolle, in die mer noh de Schul geschluppt sinn, wann mer uns am Bahndamm gedroff un gespielt hann.
Ei ich weeß heit noch de ganze Name vum Hadschi Halef Omar Ben Hadschi Abul Abbas Ibn Hadschi Dawud Al Gossarah. Bei de Apache am Silbersee hammer uns besser ausgekennt wie im Pälzer Wald. In de Welt vun de Indianer ware mer deheem un de Mississippi so vetraut wie de Schwarzbach.
Wann ich ehrlich bin: Ich greif ah heit noch ab un zu zu emm vun meine Lieblingsbiecher, blädder e bissje drin, les e paar Seide un erinner mich dran, wie begeischderd ich se frieher geles hab.