Zweibrücker Mundart Do bische platt: Die Lauser hann die Robinson-Insel noch net entdeckt
Die Adventszeit, die schmeckt jo schunn noh Weihnachde, vor allem, wann die Plätzjer geback sinn, die Zimtsterne, es Spritzgebackene, net se vegesse de Schdolle. Un es gebt fer die Kinnercher ah klenne Geschenkcher: Jede Daa, wann se e Fenschder vum Adventskalenner uffmache. Frieher ware des bescheidene Geschenke: Bildcher vun em Kerzje odder em Schoggelgaul. Heit duun’s die liebe Klenne jo net unner em Schokoladeherzje odder Mazipanstern.
Un jetzat muss ich de UBZ lobe: Die hat de Kinner schunn in de Woch vor’m 1. Advent e großes Geschenk gemacht: de neije Spielplatz uff’m Exe. Glei in de erschde Daa noh de Eröffnung hann Kinnerschare aus de Kitas die Anlaach ausprobiert, die Tunnelrutsch, die Brickcher un Klettersteesche. Die Freid hasche bis zu uns in de Kandon höre kenne. De Klenne Exe, wie mir Alde immer noch dezu saan, is jetzat e großes Spielplatzparadies mit allem drum un dran, em Wasserspielplatz, enner Skaterbahn un Kledderfelse, Sandkäschde, Trambolins, em Bolzplatz un e Fitnessparcour fer uns, die Seniore. De UBZ hat sich dodefor ah e extra Spielplatzkontrollaudo geleischd, des hat jetzat genunk se duun.
Uns Buwe hätt frieher vor allem enns Spaß gemacht: Die Insel dort im Bleecherbach. Des wär unser Schatzinsel gewest, unser Robinson-Vesteck zwische de Büsch un de Bääm. Mer kommt jo leicht iwwer die Steen im Wasser eniwwer. Awwer die Lauser hann des offenbar noch net gemerkt, odder de Käptn Silver un de Robinson sinn heit nimmie in Mode.
De Klenne Exe frieher: im Summer staabisch, im Winder e Moraschd
Was hat sich de Klenne Exe doch veännert seit domols, wie er bloß e großer Placke midde in de Stadt war, im Summer staabisch wie die Sahara, im Winder e enzischer Moraschd. Zweemol im Johr war er awwer was ganz Besunneres: de Johrmarkt, an de Pingschde un im Auguschd. Dodriwwer hab ich eich schunn vezählt. Un noch frieher, do war des de Spielplatz vun de Kavallerie, de Jäscher un de Schwolleschee, die uff de anner Seit vum Bach ihr Kaserne un Ställ gehat hann. Die Zweebricker Garnisone hann dort Kriesch gespielt un exerziert, desweje de Name. Un seit Anfang vum 19. Johrhunnert, also schunn in de napoleonisch un de bayrisch Zeit, war des ah de Rennplatz fer die Perderenne. Se’erschd ware des Baure- un Soldaderenne, awwer schunn im Auguschd 1821 un korz dennoh am 12. Oktober, am Namensdaa vum Könisch Max, hat’s Zuchtrenne mit Preise gebb, ab 1872 jedes Johr. Halt, emol sinn die Renne ausgefall un zwar aus demselbe Grund wie heier, weje enner Seuch; net weje Corona, sonnern weje Cholera. Un erschd 1899 sinn die Gailcher es erschde Mol driwwe iwwer die nei Rennwies galoppiert un hann so Platz gemacht fer denne Spielplatz uff’m Klenne Exe.