Zweibrücker Mundart Do bische platt: Bier is Bier un Schnapps is Schnapps

Wolfgang Ohler
Wolfgang Ohler

Des is doch zum Vericktwerre, do blatzt mer werklich de Kraache, do kennsche doch die glatt Wand hochgehe! Er hat bei unserm ledschde Homeoffice-Videofeierowendschöppche so rumgedoobt, de Bruno, dass mei Monidor gewackelt hat. Aweil mol dussma, Bruno, hab ich vesucht, ne se beruhische, was is dann bassiert? Er hat noh seim Wischlumbe gegriff un wie e Wilder sei Disch poliert. Ei hanner’s dann net gelees? Weje dem dabbische Corona hann se e Haufe Fässer mit Bier wegschidde misse, weil’s Vefallsdadum abgeloff war.

Ei Bruno, hat de Paul gemennt, es werd halt nimmie so viel Bier gedrunk, un die Fässer bleibe stehe, so lang wie die Kneipe zu sinn, do kannsche nix mache. In de Vorderpalz duun se jo des Bier zum Deel zu Schnapps brenne, immerhin. Was fer e Quatsch, hat de Bruno als weider gescholl, Bier is Bier un Schnapps is Schnapps! Do sollde die Helde aus de Vorderpalz des guude Bier liewer an die Wutze vefiedere, do hädde die wennischdens ihr Schbass, odder e Impfserum drauß mache.

Hör mer uff mit Helde, hat de Paul do gesaat, e jeder is uff emol e Corona-Held. Dass ich net lach! Die werkliche Helde, des war die Generation vor uns. Was hann unser Eldere geleischd un aushalle misse! Heit jammere se, weil so viel Schul ausfallt. Ei mei Vadder hat mit sechzeh es Nod-Abidur gemacht un dann nix wie ab an die Front. Un dort hann se die Buuwe doodgeschoss, do hat kee Schnelltest un kee Impfe geholf.

Alla, hab ich gemennt, des kannsche jetzat net vegleiche, Paul. Un wieso net, is er laut worr, de Kriesch is die schlimmschd Pandemie, die de der denke kannsch. Un dann erschd mir Kinner in de Johre nohm Kriech, hat’m de Bruno zugeschdimmt, kee Kinnergade, die Schule ausgebombt, kee Internet, kee Handy un kee Fernsehe. Mir hann lang noch net emol e Radio gehat: Wie mei Vadder 48 aus de Gefangeschaft heem komm is, hat er als erschdes de Volksempfänger aus’m Fenschder geschmiss. Des ware halt annere Zeide, hab ich se bedenke gebb. Nix do, hat de Bruno gekrisch, es sinn immer annere Zeide. Iwwerlee doch mol, enner vun uns hätt domols gesaat, er wär depressiv un draumadisiert, ei der wär doch seines Lebens nimmie froh worr!

Eewe, hab ich gesaat, un des alles ännerd nix dran, dass se des guude Fassbier fortschidde. Vielleicht doch, hat do de Bruno gegrinst. Wissener was: Komme heit Owend, wann’s duuschder werd, an mei Hinnerdier un klobbe zweemol korz un dreimol lang. Ich hab in meim Keller so e Fässje veschdeckt, des misst ah fortgeschidd werre.

Ei Bruno, hat do de Paul iwwer’s ganze Gesichd geschdrahlt, du bisch mei Corona-Held!

x