Zweibrücken Die Blädder hann kee Angschd vor Corona
So, de Herbschd hat de Altweibersommer abgelöst, im Supermarkt werre die Schokoladenikoläus knapp, es Johr geht uff die Rees. Statt im Gaade schaffft mer jetzat an de Gräber uff’m Friedhof. Un dodriwwer hab ich e Gedichtche geschribb:
Die korze Daa im
duschdre Herbschd
drigge uff die Seel.
Es Johr geht uff die Rees.
Vum Bachrech greife
kahle Äschd,
des schwarze Wasser
dräämt vum Eis
in kalde Nächt.
De Nachbar Jakob
macht sei ledschdie Rees,
die Glocke hann’s gelait.
In seim Gaade lehnt veloss
am Abbelbaam die Leeder,
In blaue Nächt scheint
vun de höchste Spross
de halwe Mond
so heemlich in de Gaade.
Awwer nix do, fort mit de driebe Gedanke, de Herbschd is ah bunt. Gottseidank hann die Blädder uff de Bääm kee Angschd vor de Corona un falle erunner wie eh un je. Allerdings derfe se dort unne net lang ausruhe: Schunn kommt e orangschnie Jack angerennt un bloost jedes Bläddche mi’m Laabbläser vor sich her un uff die Seit. Un ah dort gebt’s kee Ruh: Die Kehrmaschin is glei im Anmarsch, sammelt des arme Bläddche uff, un fort isses.
Beese Zunge behaupte, die Blädder dääde im Rathaus enzeln im Ordner abgeheft werre, demit mer genunk Laab hat, falls es mol knapp werd; also aus dem selbe Grund, wesweje die Leit beim Aldi es Klobabier hamschdere. Was hat des frieher fer e Spaß gemacht, dorch des Laab se stromere un die Blädder raschele se losse. Jetzat raschelt’s net, es macht e Heidekrach. Dodefor sieht mer nerjens meh e ordentlicher Bese. Awwer des soll sich ball ännere: Sie hann jetzat Bese konstruiert, die am Stil e Modorche hann, des beim Kehre genau so viel Lärm macht wie die Laabbläser. Ich bin gespannt, wann de erschde Krachbese dorch die Allee dunnert.
Im Friehjohr hann im Rosegaade net bloß die Blume geblieht, sonnern ah die Corona-Bürokradie, un mer hat de Gaade ganz abgesperrt. Jetzt im Herbscht großie Iwwerraschung: De Hauptingang is zwar zu wie jed Johr ab November, mit de Johreskaad derfsche awwer dorchs Drehkreiz ganz hinne an de Schließ eninschluppe. Do muss ich jetzat de UBZ mol arisch lobe! Un mir drei, mei Fraa, unser Hundche un ich, werre jeder Sunnestrahl ausnitze un uns die scheene Aschdere un Dahlie angucke.
Ansunschde is jo die Kuldur widder ingeschberrt un zu. Dodefor bleibe die Kerche offe, allerdings derfe im Goddesdienschd die Lieder net gesung, sonnern bloß gemurmeld werre. Do werd sich de Martin Luther in seim Grab umdrehe, gell.