Zweibrücker Mundart RHEINPFALZ Plus Artikel Wie er morjens uffstehe will, is de Guschdav dood

ohler5

Ledschd Woch hab ich iwwer de Martin Graff geschribb, der Anfang Auguschd geschdorb is, un geschder Owend hammer dann beim Bruno an de Thek e paar Gedächtnisfeierowendschöppcher uff de Martin gedrunk. Sogaa de Paul war ganz in sich gekehrt un hat uns mit seine dumme Schbrich veschont.

Un jetzat is ah noch de Guschdav geschdorb, hat de Bruno gewisst, es Fienche, sei Fraa, hätt’s morjens beim Metzjer erfahr. Er wär owends noch ganz vekniecht ins Bett geschluppt, un wie um acht am Morje de Wecker rappelt, un er will uffstehe, is er dood. Des sieht em Guschdel ähnlich, hat de Paul gemennt, der hat schunn immer die wischdiche Ereischnisse veschloof: Die erschd Mondlandung, sei Hochzeitsnacht un de Fall vun de Berliner Mauer, alles hat er veschloof, un sei Fraa, es Mariannche, hat’s em am annere Daa vezähle misse.

Aller, hammer ah noch e paar Gedächtnisschöppcher uff de Guschdav gedrunk. Mir werre halt all net jinger, hab ich gesaat, un kenner werd vegess. De Paul hat ganz dief geseifzt: Mei Mona saat immer, wann enner von uns zwee schderbt, dääd es e Weltrees mache, um besser iwwer de Witweschmerz weg se komme. Er hätt schunn vorgesoit, hat de Bruno do vezählt, un wär Mitglied in em Feierbeschdaddungsverein. Do braicht sich sei Fienche um nix se kimmere un kreet die ferdisch Urn ins Haus geliwwert. Er hätt sich fers Vebrenne entschied, weil sei Fienche mennt, e Beerdischung im Sarsch wär viel se deier. Schunn alleen de Liecheplatz uffm Friehof dääd e Vemösche koschde. E Urn degeje braucht net viel Platz un is desentweje viel billischer.

Basse mol uff, hat do de Paul iwwerleet, mer kennt doch de Sarsch ah senkrecht in die Erd schaffe, do dääd mer ah e Haufe Platz spare. Glei morje wollt er sich bei UBZ erkunnische, ob die des mache. Ich glaab net, hab ich gesaat, des is bei uns alles ganz streng gereeschelt. Ich wollt jo ah in unserm Gaade neewe unserer Katz un unserm Hundche begrab werre, awwer Peifedeckel, des is vebott. Ei weeschde was, hat de Paul do gemennt, du losch dich ganz brav in enner Urn uffm Friedhof begrabe, un mir zwee, de Bruno un ich, buddele dich nachts heemlich widder aus un bringe dich in eier Gaade. Guude Freinde misse zamme halle bis in de Dood!

Nee, hab ich widersproch, ich will in kee Urn, des is mer se eng, ich will mich gemiedlich in e Sarsch leeje. Un außerdem is jo lang net gesaat, dass ich vun uns drei de erschde bin, der sich devunn macht, gell. Do hat de Paul es nächschde Feierowendschöppche bestellt un bloß gesaat: Was wedde mer!

x