Do bische platt Wie die D-Mark reich gemach hat und mir nohm neie Geld gerennt sinn, dass mer die Schlabbe velor hann

Kundenandrang vor einem Geschäft nach der Währungsreform. 1948 wurde die D-Mark eingeführt.
Kundenandrang vor einem Geschäft nach der Währungsreform. 1948 wurde die D-Mark eingeführt.

Am Mittwoch uff de Daa is es 75 Johr her, dass mir die D-Mark kriet hann, die nei Währung nohm Kriesch. Es sollt bis seledschd geheim gehall werre, awwer schunn ball hann’s die Spatze vun de Dächer gepiff un im Radio hann se gesung: Oh Tennenbaum, oh Tennenbaum, wie schön sind deine Blätter“. Domit war de Edward Tennenbaum gemennt, e amerikanischer Ökonom, de Vadder vun de Mark, hat’s geheeß.

Am Mondaa, des war de 21. Juni 48, sinn se all gerennt, dass se die Schlabbe velor hann, um sich die verzich Märkelcher abzuhole, die’s pro Person gebb hat. Verzich Mark, des war net viel, awwer domols ah net wennisch: so hoch war die Monatsmiet fer de ganze erschde Stock, die Belletaasch, in unserm Haus. Ich erinner mich, wie mei Vadder un mei Muddie deheem die insgesamt achzisch Mark uff de Kischedisch geleet hann, Schein neewe Schein, un uff enner Schlaach ware mir reich, so isses mir mit meine finf Johr vorkomm. Un wie e Wunner ware die Schaufenschder vun de Läde iwwer Nacht mit Sache voll, die’s schunn ewisch nimmie gebb hat: Bohnekaffee, Schokolad, Kakao. Des is die nei Marktwertschaft, hat’s geheeß; tatsächlich hann die Harzkrämer die deire Sache gehamschdert, bis se es neie Geld defor kriet hann.

Am Anfang bloß in Scheine

Des hat’s am Anfang bloß in Scheine gebb, des Tennebaum-Geld, des in de USA gedruckt worr is, sogar die zeh unn fuffzisch Penning! Wann mich mei Muddie zum Langhauser an de Eck geschickt hat, um e Verdel Sanella, e Pund Zucker un vier Eier se kaafe, hab ich de Hossesack voller Babier gehat. De Langhauser hat dann glei sei eischenie Währung erfunn: Statt Penninge hab ich rode Himbeergudsjer rauskriet, was mer ganz recht war. An em scheene Daa im September hat mei Vadder deheem e wunnerbar glänzendie Minz uff de Disch geleet, de neie Kupperpenning. Denne hab ich dann als Glickspenning behalle derfe un hab ne heit noch im Portemonnaie (gell, des is jetzat e bissje geloo).

Du hasch domols was kriet fer dei Geld: Zeh Penning hat e Tiddche Frigeo-Brause koschd, genau so viel e Kaugummi samt Karl-May-Sammelbild un finf Karamellguzjer odder zwee Schlange Lakritz. Fer sechzisch Penning hasche uff’m Johrmarkt e Roschworschd esse odder zweemol mit de Bersch-un-Talbahn fahre kenne. Des alde Geld, die Reichsmark, war nix meh wert, awwer doch noch zu gebrauche. Mit de Reichspenning hammer uff de Stroß gespielt. Mir hann die Minze mi’m Finger geje die Hauswang geschnippt, un wer mit seim Penning am nächschde an de Wand war, hat alles ingesäckelt. Odder mir hann mit e paar Minze uff’m Handricke e Türmche gebaut, dann mit Schwung in die Luft katapuldiert un vesucht, alles mit de selb Hand uffesfange. Moment, des muss ich jetzat glei mol mit e paar Cent probiere, ob ich des noch kann.

x