Zweibrücker Mundart
Wann sich die Fichs un die Hase am Steitzhof Gunnacht saan, wolle se net geschdört werre
De Bruno, unser Wert, hat iwwer sei Thek e neijer Spruch gehängt: „In der Ruhe liegt die Kraft“. Des hätt’m de Kevin, sei Enkelche, zum 60. Gebordsdaa gebaschdelt, hat er schdolz vezählt. Der Spruch basst gud zu der, hab ich gesaat, dich kann so schnell nix aus de Ruh bringe. De Bruno hat genickt und mit seim Wischlumbe die Thek poliert, ganz langsam un bedächdisch. Do hat nadierlich de Paul sei Senf dezu gebbe misse: „Komm ich heit net, komm ich morje“ hätt noch besser zu der gebasst, Bruno. Du hasch werklich die Ruh weg, bei dir geht nix schnell, do kennd de Himmel inschderze. De Bruno hat sich net err mache losse: Doch, Paul, hat er gemennt, ich werr als emol ganz schnell mied.
Dodemit hat’s Gefrozzel so rischdisch angefang. Bruno, du bisch do an de Thek fehl am Platz, hat de Paul gesaat, weil e gud gezabbdes Pils jo siwwe Minudde braucht, bei dir dauert’s awwer sei Verdel Schdunn, gell. Du hättsch Beamder werre solle, bei denne hat die Stunn immer noch hunnerd Minudde, un wer schneller schafft, kriet e Abmahnung vum Beamdebund.
Jetzat mol werklich net so schnell, hab ich’m Paul widdersproch. Grad schelle se in de Zeidung, dass unser Vewaldung Hals iwwer Kopp entscheide un uns Birscher dodemit iwwerumbele dääd. Gell, du mennsch die Sach mi’m Gewerbegebiet uff de Höh, hat de Bruno gemennt un sei Wischlumbe uff die Seit geleet. Awwer do kannsche mol siehn: Wann die im Rathaus endlich mol de vierde Gang inlehe, dann is es ah kemm Recht. Wie mer’s macht, is es vekehrt. Un angeblich hann die des im Rathaus im Hinnerzimmer ausgeheckt; weeß dann jemande wo des genau leit, des Hinnerzimmer, demit mer’s fer die Zukunft absperrt?
Un dann geht’s jo ah um de Nadurschutz, gell, weil sich do drowwe an de Römerschdrooß die Fichs un de Hase Gunnacht saan un dodebei net geschdört werre wolle. Des sinn jetzat halt emol die moderne Zeide, hab ich gesaat. „Dabber dummel dich“ war awwer schunn viel frieher die Parol. Des Vehängnis hat dodemit angefang, dass se in Nirnberch, wo die Harzkrämer deheem sinn, ums Johr 1600 die Turmuhre alle Verdelstunn hann leide losse. Die Zeit war koschdbar un is in klenne Brise gehanneld worr wie de Peffer un de Safran. Des war die Erfinnung vun de Eil un de Haschd, die uns heit noch so zusetzt. Un desweje gebt’s jetzat schunn Experde fer Entschleunischung, demit mir widder lerne, was Muße is.
Weesche was, Bruno, hat do de Paul gemennt, des do wär e Job fer dich un dei Wischlumbe: Fachmann fer die Langeweil.