Mundartkolumne: Do bische platt Urwald im Gaade: Bloß die Bananestaude fehle noch

urwald_auf_borneo_36732990

Geschdern hab ich e Entschluss gefasst, der mei ganzes Lewe veännerd, jedenfalls mei Lewe im Summer. Angefang hat’s eischentlich schunn im ledschde Herbschd. Wie ich do die Wies in meim Gärdche es ledschde Mol vorm Winder mäh, hat mei Rasemäher de Geischd uffgebb. Aller, er war wie ich nimmie de Jingschde, ich hab ne Johr fer Johr strabaziert, un kenner lebt ewisch, werd halt im nächschde Friehjohr e neier angeschafft, hab ich gedenkt.

Un jetzat kommt’s: Desjohr hat de Friehling erschd vor enner Woch angefang, wammer nohm Wedder geht, vorher war immer noch November, kald un nass un nix, um sich um de Gaade se kimmere. Wie dann endlich die Sunn mol länger wie zeh Minudde gescheint hat, bin ich nunner in de Gaade, um dort losselehe. Do hab ich meine Aue net getraut: Bloß ich hab mich weje dem Wedder vorm Schaffe gedrickt, awwer net mei Gärdche. Des hat de Novemberfriehling ausgenitzt un is noh alle Himmelsrichdunge un ah direkt Richdung Himmel gewachs un gewuchert, als wollt’s saan: Do guck, was ich kann, wann du fortbleibsch. Es Gras war faschd e Meder hoch, dezwische Blumme, die dort noch nie gewaachs sinn un vun denne ich de Name net weeß, nadierlich ah de Bettseecher mit gelbe Bliede so groß wie e Sunneblum, Brennnessele, Giersch, Kuhmaul un Saudischdele, es hann bloß die Bananestaude un es Zuckerrohr gefehlt. E enfacher Rasemäher hätt do glatt gestreikt.

So, hab ich zu meim Gärdche gesaat, jetzat guck grad, wie de serecht kommsch, mit mir kannsche jedenfalls net rechne, ich gebb uff un wilder dich aus, mei Knecht, werrsch schunn siehn, was de devunn hasch.

Heit hab ich mich widder nunner getraut. Ei des Gras is nochmol e halwer Meder gewachs, bloß es Himbeergestribb hat noch rausgeguckt un mei drei Obschdbämcher. Un do hab ich dann endgildisch de Entschluss gefasst, uff e neier Rasemäher se vezichde un des Geld beim Bruno besser anseleje. Mei Arwed im Gärdche beschränkt sich jetzat dodruf, dass ich zwee Trampelpädcher mit de Machet freigehau hab, um zu de Wäschedrickel un zum Gaadehaisje se komme.

Wann ich vum Balkon enunner guck, vegleich ich denne Urwald do drunne mit dem Gärdche in meine Erinnerunge an die 50er Johre. Domols war des unser grienie Stubb, uffgeraamt, sauber gekämmt mit emm Middelscheidel, vier akurade Pflanzbeede, in denne de Salad un’s Gemies gewachs is, Rabadde mit Blimmelcher, in de Ecke die Fliederbüsch, alles scheen an seim Platz. Awwer ich sieh ah mei Muddie un mei Vadder, wie se do drunne de Buckel krumm mache un schwitze un schaffe, bis es dunkel werd. Es hat halt alles sei Vor- un sei Nohdeele. Un ich iwwerlee jetzat, ob ich mei Urgärdche net als Antwort uff die Gaadeschau in Mannem anmeld mit dem Moddo: Serick zu de Nadur!

x