Zweibrücken
Mei schwarze Vinyl-Schätzjer lee ich heit noch gern uff
„Alles kann zum Mythos werden“, hat de Roland Barthes gemennt, e beriehmder Philisoph. Ob des werklich schdimmt, dass jedes noch so ordinäre Utensil aus unserm Alldach e mythische Bedeutung krien kann? Aller, die Kloberschd sicher net, es Feierowendschöppche uff jeden Fall! Awwer zum Beispiel ah die Schallpladd, iwwer die ich heit schreibe will. Grad hab ich geles, dass die schwarze Rille widder schwer in Mode komme, trotz CD un Streaming.
Erfunn worr is die Technik vum Edison als Tonrill in Wachs vor hunnerdfuffzich Johr. Die erschde Schelllackpladde hat’s dann Anfang 1900 se kaafe gebb, guud e halwes Johrhunnerd schbäder dann es erschde Langspielalbum in Vinyl.
Tonarm mit Nodel aus Stahl
Ich hab als junger Lauser mit Schelllack angefang. In de Eck vun unserm Wohnzimmer hat e Möbel geschdann, des wie e Nachtschränkche ausgesiehn hat. Wann de die Schublad uffgezoh hasch, is e rundie Pladd zum Vorschein komm, die mit rodem Samt iwwerzoo un schwer wie e Miehlsteen war: de Pladdedeller.
Drei Pladde in schwarzem Lack hann dezu gehört: Heinzelmännchens Wachtparade, es Wolgalied un In the Mood vum Glenn Miller. Im Tonarm hat e Nodel aus Stahl geschdock, die hasche alle zeh Pladde auswechsle misse, sunsch hat de Heinz Maria Linz beim Lied iwwer denne Soldat am Wolgaschdrand gelischbelt. Des Grammophon, wie mer dezu gesaat hat, is mi’m Tonabnehmer ans Radio angeschloss worr. Mit annere Worde: Bis alles funktioniert hat un die erschde Tön se höre ware, warsche ganz schön beschäfdicht. Un genau des is des Geheimnis vum Mythos vun de Schallpladd: Du musch was defor duun, demit se ebbes fer dich duud.
Kenne ihr noch’s „Hotel zur Einsamkeit“?
Kaum se glaawe: Die erschde Pladde, die ich mir beim Radio Rupp in de Poschdschdroß besoit hab, ware all noch schwarze Scheibe in Lack un sinn mit 78 Umdrehunge in de Minutt rotiert: „See you later Alligator“ vum Bill Haley un „Hotel zur Einsamkeit“ vum Werner Overheidt, des war die deitsch Version vum Elvis sei’m Heartbreak Hotel. De Rock’n’Roll hat sich also mi’m Schelllack vedraa! Schunn ball hat’s dann die klenne 45er Single gebb, fer die ich mer e Koffergerät angeschafft hab. Vier Märkelcher hat so e Scheibche koschd un is in e Sammelalbum gesteckt un geheescht worr, wie sich des fer e Mythos gehört.
Mit sechzeh hab ich mer’s erschde Album in Vinyl geleischd fer 18 Märkelcher. Domols e Haufe Geld, awwer guud angeleet: „Stardust“ vum Pat Boone, der sich dann vun morjens bis in die Nacht 33 1/3-mol in de Minutt gedreht hat.
Die Macke vun de Klasseparty
Ich heer’s heit noch immer gern, mei erschdes Vinyl-Mythos-Schätzje. Genau so wie die Singles, die ich ab un zu ufflee. Ich heer net bloß die Mussik, sonnern ah die Kratzer un Schramme un erinner mich genau: Die do Macke hat die Pladd uff de Klasseparty im Café Löhle abkried! Des gebt’s bei kemm Streaming.