Mundartkolumne: Do bische platt In saubere Ledderhosse hab ich mich net wohl gefiehlt
Wie ich des es erschde Mol gesiehn hab, hab ich gedenkt: Do is doch was dran an de Kinnerarmut. Bis dohin hab ich mich iwwer denne Ausdruck schwarz geärchert, weil ich die echt Armut in de 40er Johre noch erlebt hab, wo Kinnercher aus arme Familie barfuß in die Schul geschickt worr sinn. Un dann begeeschend mer eenes Daas so e Määde in verissene Jeans: Ach leederche, hab ich gedenkt, was werd sich des Kleene schäme, wann’s mit denne zerlumpte Kleeder in die Schul muss.
Korz druff simmer iwwerall die Lumpejeans uffgefall mit Löcher so groß, dass mer es ganze Knie un noch meh gesiehn hat. Wie ich’s em Birgche, unserer Dochder, vezählt hab, hat die mich ausgelacht: Des is jetzat in, Babba, die Löcher sinn bei de junge Leit die neischde Mode. Ich wollt’s erschd net glaabe: Ei wie komme dann die Löcher do in die neie Hosse eninn, hab ich gefroot. Ei, die wäre schunn drinn, wammer se nei kaaft. Also nix Kinnerarmut, hab ich widder ebbes dezu gelernt.
Die Daache hab ich in em Kadaloch Angebode iwwer „stonewashed“ Jeans mit „Destroyed-Look“ gefunn. Es Birgche war net in de Näh, aller hab ich halt gegoogelt, wie mer des als moderner Mensch so macht. Des sinn also Hose, die mer so behannelt, dass se wie alde Klamodde aussiehn, die schunn hunnerd mol gewäscht worr sinn un Macke hann. Ei was is die Welt verickt un dekadent, hab ich mer gesaat, mer kaaft sich neije Sache, die wie alde Lumpe aussiehe, net se glaabe.
Dann hab ich awwer iwwerleet: Wie war des domols, wie ich mit acht Johr mei erschdi Ledderhose kriet hab? Die war hellgrau un scheen sauber, un mei Muddie hat gesaat: Gell, bass bloß uff, dass de die neije Hose net dreckisch machsch! Ich bin dabber naus in de Hof, uff die Mauer gegrawwelt, mi’m Hinnere feschd iwwer die Steen geritscht, dann de Keschdebamm enuff un widder runner. Ich hab kee Ruh gebb, bis des helle Ledder nimmie hell war. Wie ich owens heem komm, schlaat mei Muddie se’erschd die Hänn iwwerm Kopp zamme un dann mir in die Halskaut: die scheene, neije Hosse! Mei Vadder hat awwer Bescheid gewisst un mich in Schutz genomm: Ledderhosse derfe net sauber un nei sinn, sonnern speckisch un abgewetzt, sunsch fiehlt mer sich drin net wohl!
So war’s domols mit allem. Sauberche un nei war fer uns Buwe sowas wie e Schimpfwort. Wann ich beim Frisör aus de Dier war, frisch die Hoor geschnitt un sauber gekämmt, bin ich mit alle zeh Finger dabber dorch die Frisur un hab mich struwwelisch gemacht, sunsch wär ich vun de Freinde ausgelacht worr. Domols war ich eischentlich immer stonewashed un selten ohne Destroyed-Look.