Mundartkolumne: Do bische platt Hunde in Zweebrigge: De Rintintin aus Ixem war de James Bond uff vier Poode
Also in de ledschd Zeit hann se’s werklich mit de Hunde. Die solle im nägschde Johr fer de Rosegaade Intritt bezahle, 20 Euro exdra uff die Johreskaad. Aller, nix degeje se saan, dodefor soll’s dann ah emol im Monat e Hundepicknick mit Katzemussik gebbe.
Richdisch iwwerzwersch is degeje die Idee, dass mer e exdraner Fiehrerschein fer sei Hundcher mache soll. Ich menn, das wär mo widder e bürokradischie Iwwertreibung. Do soll also ah jedes alde Frääche fer sei Strubbie in de Hundeakademie e Priefung ablehe? Un dann muss mer sich unnerwegs in de Allee vum Ordnungsamt kondrolliere losse un sei Fiehrerschein un die Hundezulassung vorweise? Un wann de vorher e paar Feierowendschöppcher gedrunk hasch, gebt’s e Strof weje Drunkeheit am Hund? Ich hab des unserm Hundche, em Romi, vezählt, un des hat bloß de Kopp geschiddelt un die Zähn gefletscht.
Uff de anner Seit losst mer sich ah was Posidives fer die Diercher infalle. So gebt’s zum Enn vun de Badesaison e Hundebadedaa, un do kenne die Kerlcher sogaa es Seeperdche un es Fahrdeschwimme mache. Un nägschd Johr soll’s uff de Rennwies es erschde Hunderenne gebbe, mit Jagdrenne iwwer die Hirde un Trabrenne. Wie ich des unserm Hundsche vezählt hab, hat’s sofort angefang se trainiere.
Dass mer grad bei uns uff so Idee kommt, is kee Zufall: Zweebricke is e Hundestadt un schunn immer gewest. De Vochel abgeschoss hat de Herzoch Karl Auguschd, denne se de Hundskarl genennt hann. Der hat uff’m Karlsbersch angeblich dausend Köder gehall. Wann de Karl mit all seine Hunde dorch die Stadt spaziert is, war nadierlich de Deiwel los. Wann’s domols schunn die Hundesteier gebb hätt, hätt der sich des neije Schloss gaanet leischde könne.
E annerer Hund aus unsrer Stadt hat in Hollywood Karriere gemacht. Des war de Rintintin aus Ixem, so e Art James Bond uff vier Poode, der sogar Audogramme geb hat. Dem sei Herrche, de Goldwyn Mayer, hat nadierlich kee Hundefiehrerschein gebraucht. Wann der Rintintin es Been gehob hat, hann se all applaudiert un ne glei debei gefilmt. Steiere hat der Herr Mayer nadierlich fer sei Hund bezahle misse, er hat jo ah genunk Geld mi’m vedient.
Unser Romi is zwar noch kee Filmstar, awwer des kann jo noch komme. Bekannt isses jedefalls schunn in de ganz Stadt. Wie mer neilich zamme in de Allee spaziere gang sinn un zwee Frächer begeechne, hab ich die Ohre gespitzt. Do hab ich gehört, wie die een zu de anner saat: Gell, des do is doch es Romi. Jo, saat die anner, awwer weesch du, wer des is, der se an de Lein fiehrt? Nee, saat die erschd, denne alde Zausel kenn ich ah net.