Do bische platt Frieher hats Schwanepaar zum Rosegaade gehört wie die Rose

Früher ein gewohntes Bild: Zwei Schwäne im Rosengarten.
Früher ein gewohntes Bild: Zwei Schwäne im Rosengarten.

So ganz allmählich merkt mer’s: Morjens werd’s e bissje frieher hell, owens e bissje schbäder duschder. De Winder losst noh, de Friehling is nimmie weit! Die erschde Schneeglöckcher spitzele schunn ausm Bodde. Un am friehe Morje singt die Amsel im Gaade ihr Liedche. Awwer net bloß die klenne Vöchelcher werre jetzat widder munder, ah die große melle sich serick. Un do muss ich eich vezähle, was mir ledschde Freidaa bassiert is.

Uff’m Spaziergang mit meim Hundche de Guldeweesch entlang treffe mer liebe Leit, bleibe e Weilche stehe un halle e Schwätzje. Do höre mer uff eemol drowwe am Morjehimmel e Palaver un gucke all in die Höh. Un was siehe mer: e ganzer Schwarm Kraniche zieht iwwer die Stadt Richdung Norde. Un weil mer all, mit Ausnahm vun meim Hundche, unser Schiller gelernt hann, hammer im Chor geruf: „Sieh da, sieh da, Timotheus, die Kraniche des Ibykus!“ un hann uns all arisch gefret.

Dann sinn mir zwee, es Romi un ich, weider getroddelt bis zur Saarlandstroß un dort rechts ab Richdung Allee. Wie ich zufällisch niwwer guck zum Rosegade, trau ich meine Aue net: Dort schwimme doch tatsächlich zwee Schwän, midde ufm Weiher. Net geloo: zwee eschde, weiße Schwän! Ei wo komme dann ihr her, hab ich niwwer geruf, awwer sie hann sich net err mache losse un sinn gemiedlich im Krees geschwumm.

Enttäuschungam Samschdaa Morje

Ich hab iwwerleet. Es ledschde Mol, dass ich bei uns e Schwänche gesiehn hab, des war im Herbschd 2019, domols uffm Bleecherbach. Ich hab iwwer des Schwänche ah mei Kolumne geschribb, kenne ner eich erinnere? Noh e paar Woche war’s widder veschwunn, schad drum. Ich hab eich domols ah vezählt, dass frieher die Schwän zum Rosegaade gehört hann wie zum Lohegrien, bis se de Kriesch un die Bombe im März 1945 vejaat hann. Un ich hab an die Erni Deutach-Einöder denke misse, die dodriwwer e scheenes Geschichdelche geschribb hat, awer mit em Happyend: Tier- un Menschefreinde in de Schweiz hann unsrer Stadt e Schwanepärche spendiert, des ungefähr zeh Johr im Rosegaade gewohnt hat. Dann hat’s bis zu unserm Stadtjubiläum 2002 gedauert, bis unser Minischderpräsident, de Kurt Beck, widder e Pärche gestift hat. Wie er dann in Pension gang is, sinn die Schwäncher zu’m in die Vorderpalz gewannert.

Un jetzat also widder Nachwuchs. Glei am Samschdaa Morje bin ich nunner in de Rosegaade, um mei Schwäncher se begrieße. Was soll ich eich saan: de Weiher öd un leer, kee Schwan un kee Schwänche weit un breit, bloß e paar Duckendscher. Des war vielleicht e Enttäuschung! Do ware des bloß zwee Wannerborsch uff de Dorchrees! Odder ob se sich am Enn vor mir im Schwanehaus vesteckelt hann?

x