Do bische platt
Fer uns Pälzer is e Mickefliesch noch lang kee Schnoogemick
Im erschde Moment hab ich geglabd, dass sich mei Compuder selbschdännisch gemacht hätt. De Cursor is iwwer mei Text uff’m Bildscherm gewuselt, ohne dass ich ebbes gemacht hab. Wie ich dann genauer hinguck, merk ich, dass des net de Cursor is, sonnern e Mickche, des sich offenbar fer mei Kolumne indressiert, an der ich grad am Schreibe bin. Aller, hab ich gedenkt, loss des Mickche grabbele un duu’m nix. Un dann is mer die Idee komm, dass ich mei Mundartgloss iwwer des Mickche schreibe kennt.
Es war jo gaa kee richdisches Mickche, sonnern e Stubbefliesch. E Mick is nämlich genau genumm e Schnoog. Mir Pälzer mache zwar net aus jeder Mick e Elefant, awwer aus jeder Fliesch e Schnoogemickchde. Dodemit duun mer de Stubbefliesche arisch Unrecht. Des sinn nämlich ehrliche un harmlose Viehscher, die am Daa um die Kischelamp surre, an der e klewwrischer Mickefänger bambelt, un sich, wann’s dunkel werd, brav zum Schlofe ins Eckche hocke. Die Schnooge mache’s grad umgekehrt, veschdeckele sich daasiwwer un schleiche sich dann nachts, wann mir schlofe, heemdicksch an, um uns se steche un es Blut aussezuckele.
Uff Mickejachd
Also hab ich mei Mickche, des iwwer mei Text gegrawwelt is, net mit de Mickebletsch zu Matsch geschlaa, schunn weil ich gaa kee Bletsch gehat hab, un hab mich an mei Kindheit erinnert, wo die Stubbefliesch zum Summer gehört hat wie die Sunneblume. Domols hab ich die Zeidung zu enner Mickepletsch gefalt un bin uff Mickejachd gang. Meiner Muddie hat des gaanet gefall, weil’s uff de Tabeed so eklische Flecke gebb hat. Awwer die Micke ware e eschdie Plaach. In unserer Kisch sinn ganze Schwärm gefloo, so dass mer vor lauder Gesumms sei eischenes Wort nimmie vestann hat. Wann mei Vadder nohm Middaesse sei Schläfche uff’m Kanapee gehall hat, hat er sich die Zeidung iwwer’s Gesicht geleet, um Ruh se hann.
Un dann de große Mickekriesch. Mei Vadder hat die Fenschder dicht gemacht, mei Muddie Mickegiftstäbcher uff e Deller geleet, un ich hab se anzünde derfe. Dann simmer vor dem Gestank dabber aus de Stubb gefloh, un es hat zeh Minudde Giftgasalarm gebb. Wie mer serick komm sinn, hann iwwerall doode Viehcher gelee, manche hann noch e bissje gezabbelt. Weil mer’s in der gifdisch Luft net ausgehall hann, hat mei Vadder dabber die Fenschder weit uffgeriss. E Verdel Stunn schbäder war die Kisch widder voll Micke.
Dodran hab ich denke misse, wie ich des Mickche beobacht hab. Es war schbäd dran, jetzat Ende November. Wahrscheinlich wollt’s net bis nächsschd Johr waade un is noch im warme Oktober dabber geschluppt. Do sieht mer mol widder: De Klimawandel hat ah sei Guudes, wennischens fer des Mickche uff un in meim Text