Do bische platt
Fer mich hann e stillie Oma un e schrillie Oma gekocht
Ich saa immer: E guder Oba ersetzt zwee Omas. Ich saas awwer bloß, wann kee Oma in de Näh is. Im Allgemeine komme mir Obas se korz. Vor allem in de Werbung fallt des uff: Wann jemande vun de Großeldere de Kinnercher vorlest, dann is es e Oma mit weiße Hoor un tadellosem Gebiss. Bloß emol kommt ah de Großvadder zum Zuch un derf sei Enkelche mi’m Moderrad mitnemme. Weil die vun de Werbung menne, e Großmidderche un e Modorrad dääd net basse: Vun de Oma, die im Hinkelstall Modorrad fahrt, hann se noch nix gehört.
Desweje hab ich de Kopp geschiddelt, wie ich genau des Klischee in enner Iwwerschrift entdeckt hab: Fahrer un Omas uff Zeit gesucht. De Text dezu hat’s dann awwer rischdisch gestellt: Es Rode Kreiz sucht Hobby-Omas un ah Hobby-Obas, die in ihrer Freizeit inspringe, wo Not am Mann odda an de Fraa is. Des is halt ah e Zeiche der Zeit, wie mer so saat: Weil die Generatione in de Familie kaum noch zammewohne, fehle mir Alde hinne un vorne.
Mehr Leid wie heit uff’m Perderenne
In meiner Kindheit war des noch ganz annerschder. In unserm Haus hann mei Eldere un ich im Parterre gewohnt, e Stock driwwer die Eldere vun meim Vadder, mei Oma Magret un de Oba Karlemann, zamme mit meiner Tande Gredel un’m Unkel Fritz, un owwe unnerm Dach mei Friedeloma, die Tande Karla un de Unkel Albert. Kenne ihr eich vorstelle, was do am Heilisch Owend bei uns im Wohnzimmer los war? Ei meh Leit wie heit uff’m Perderenne. Fer mich war des e Vordeel, net bloß weje de viele Geschenke an de Weihnachde un am Gebordsdaa: Es war immer jemand fer mich do. Un wann enner vun de Familie krank war, is er vesoit worr. Aller, Krach un Knaadsch hat’s ah ab un zu gebb, wie in jeder gude Familie.
Ich muss jetzat allerdings zugebbe, dass ich an meim Oba Karlemann net viel Fred gehat hab, dodefor meh an meine zwee Omas. Die Magret un die Friedel ware alle zwee gude Köchinne un hann mer oft mei Lieblingsesse gekocht: Die Magret roschdische Ridder un Dampnudle, die Friedel Lewwerknepp un Dibbelabbes. Ansunschde ware se so veschieden, wie Omas nur veschieden sinn kenne. Ich hab se „die stille Oma“ genennt, des war die Magret, un „die schrille Oma“, des war die Friedel. Die still Magret war halt e bravie Fraa aus de Palz un hat vun morjens bis in die Nacht ihr Kiddelschorz angehat. Die Friedel war e verickde Saarlännersch un hat sich noch mit achzisch die Hoor mit Henna gefärbt. Fer mich sinn se e ideales Kontrastprogramm gewest un so wie die zwee wollt ah ich immer werre: E bissje still un e bissje schrill.