Do bische platt Faschd e Hollywood-Romanz in de Landauer Stroß
Neilich morjens in aller Herrgottsfrieh: Ich hab mich grad nochmol im Bett rumgedreht, do klingelt’s. Immer wann’s bei uns klingelt, bellt unser Hund, es Romi. Desweje hat’s nix genitzt, dass ich mer die Deck iwwer de Kopp gezoh hab, es Romi hat als weider gebellt. Bin ich halt uffgestann un hab gefrot, wo’s brennt. E feines Stimmche hat sich gemeld un mich uff enner Schlach hellwach gemacht: Ob der weiße BMW vorm Haus mir gehöre dääd. Jesses, is mer ingefall, ich hab geschder owend vegess, es Audo in die Garaasch se fahre.
Ich also mit Schwung in die Hose enin un dabber enunner uff die Stroß, um mer die Kadastroph ansegucke. An de Dier hat e junges Frääche gestann, uffgereecht un im blasse Gesichtche es sprichwörtlich schlechde Gewisse. Ei es dääd rer jo lääd, un ich sollt entschuldische, awwwer sie wär geje de Außespichel vun meim Audo gefahr. Gott sei Dank bloß de Spichel, hab ich gedenkt. Sie hätt glei in de Nochbarschaft gefroot, wem des Audo gehört un so weider.
Alles rischdich gemacht
Aller, do hann Se jo alles rischdich gemacht, hab ich se beruhischt, wann mer mol devunn absieht, dass se mei Außespichel rasiert hann. Gucke mer uns de Schade an. Mir sinn ums Audo erum, un ich hab feschdgestellt, dass de Spichel dorch de Anstoß bloß serickgeklappt war, awwer sunsch kee Kratzer. Des do hann se werklich geschickt gemacht, un mir hann alle drei Glick gehat, Sie, de Spichel un ich. Do hätte se mich gaanet aus’m Bett klingele misse un ich dääd jetzat noch schlofe un was Scheenes dräme.
Ei sie hätt’s bloß rappele gehört un gar net richdisch nohgeguckt, un es dääd rer lääd, hat se nochmol gesaat un debei schunn e bissje gelächelt. Dann hat se ihr Name genennt, ich dääd doch wahrscheinlich ihr Vadder kenne. Ei jo, hab ich gesaat, denne kenn ich, un er kennt mich, mir sinn jo schließlich do in Zweebricke. Un jetzat kenne mir zwee uns ah e bissje.
Leider war ich de Almöhi un net de Romeo
Do hat se richdisch gestrahlt. Ach Gott, hab ich gedenkt, so fange im Kino die Romanze an: Sie jung, flott un hibsch, e zufällischie Begeeschnung uff de Stroß, die Sunn geht grad uff, un irschendwo singt die Amsel. Bloß dass mer halt net in Hollywood sinn, sonnern in de Landauer Stroß un die Situation e klenner Fehler hat: ich veschloof, veknidddert un vestrubbelt wie e Landstreicher un vor allem sechzisch Johr zu ald; also nix Romeo un Julia, eher de Almöhi un’s Heidi.
Alles guud, hab ich deshalb gesaat, nix bassiert un e scheener Gruß an de Vadder. Sie war froh, dass der alde Zausel so friedlich war, un ich bin dabber noch e Stinnche schlofe gang, demit de Da net so lang is.