Do bische platt Es Mikrofon hat ’m Elef sei Handballer-Stimm gedämpt

 Nemm des Mikro do weg!
Nemm des Mikro do weg!

Do hab ich mich mit de SV64-Handballer richdisch mitfreeje kenne: Die Buwe krien e Kaschde Bier spendiert, wann se meh wie 30 Doore in em Spiel werfe, un des duun se in ledschder Zeit net se knapp. Es hat mich vor allem desweje gefreet, weil des bei dem Verein Tradition hat. Mer sollt jo eischentlich menne, dass die Prämie fer e guudes Spiel fer e Leischdungssportler e Sack voll Energierieschel wär, awer nee. Es gebt se also noch, die trinfeschde Sportler, die net bloß uff Ernährungsplän höre. Un wie gesaat: Des hat bei de 64er Tradition un war schunn zu Elefs Zeide so.

Ich mach jetzat mol so, als wisst jeder vun eich, wer de Elef war. Zu seiner Zeid war ah ich Handballer, awwer domols in de Sechzischer Johre noch uff’m große Feld. Des hat bedeit: Mir hann bei Sunn, Reen, Schnee un Erdbeebe unner freiem Himmel gespielt, de Wind hat geweht un de Staab is gefloh. Du hasch geschwitzt un warsch am Enn dreckisch wie e Wutz. Awwer du warsch halt vor allem ah dorschdisch un hasch dich schunn während dem Spiel uff die dritt Halbzeit gefreit, wie mer dezu gesaat hat, im Vereinsheim vun Dingwert, Hassel odder Owwerwerzbach. Un es hat denne Kaschde Bier net erschd gebb, wann mer 30 Doore geschmiss hann, do wäre mer glatt vedorscht.

Mi ’m Kätzje am Rand gestann

Es war domols e Keddereaktion: Weje dem viele Staab uff ’m Sportplatz hammer so e großer Dorschd gehat. Wammer genunk Bier intus hatte un de Dorscht war gestillt, ware mer so guud gelaunt, dass mer angefang hann se singe; es Singe hat dann widder Dorschd gemacht un so weider, bis se uns aus’m Sportheim enausgeschmiss hann.

De Elef war net de große Star uff’m Spielfeld. Merschdens hat er bloß mi ’m Kätzje, seiner Fraa, am Rand gestann un gude Rotschläsch gebb: Loss der doch vun dem Grutze nix gefalle, denne packsche; Schiedsrichder, du hasch wohl uff de Blindschul es Sportabzeiche gemacht! Awwer dann anschließend beim Singe, do hat em kenner es Wasser reiche kenne. Un weil mir annere laut mitgesung hann, ware mir iwwerall, wo gefeiert worr is, gern gesiehn.

Do hat die Deck gewackelt

Wann de Elef uff die Biehn gegrawwelt is, hann se’m als e Mikrifon hingestellt. Er hat dann glei prodeschdiert: Nemm des Mikro do weg, des dämmt bloß mei Stimm. Un dann hann mir losgeleet, mit ihm als Vorsänger, dass die Deck gewackelt hat, hann die alde scheene Landsknechtlieder gesung un die Nerother-Wannerlieder.

Wie se 1970 die Runde mi’m Feldhandball ingestellt hann, sinn iwwerall die Sportfeschde ins Leewe geruf worr, bloß demit de Elef un sei Buuwe e Biehn gehat hann. Fer Bier se drinke un ihr Lieder se singe. An 30 Doore hat do nimmand gedenkt.

x