Klima-Gedanken auf Pfälzisch Do bische platt: Warum auf Hochwasser heute kein Verlass ist und Starkregen früher anders hieß
Jetzat kann uns uns werklich nix meh bassiere, hat de Paul gemennt, wie mer do owends beim Bruno an de Thek gehockt hann, es is fer alles gesoit. Heit hat in de Zeidung gestann, dass se e Notfallplan fer Hochwasser un fer Starkreen uffgestellt hann un gleichzeidisch e Insatzplan fer Waldbränd un e Sparprogramm geje die Wasserknappheit. Jetzat kann komme, was will, mir sinn uff alles vorbereit, uff seviel Wasser un uff se wennisch. De Bruno hat iwwerleet: ja un was mache mer, wann des zu de gleiche Zeit bassiert? Hann se dodefor e exdraner Plan?
De Paul un ich hann uns angeguckt un de Kopp geschiddelt. Ei wann’s zu deselb Zeit se wennisch un se viel Wasser gebt, Bruno, dann is alles velor un mir gebbe uff. Aller, hat de Bruno gemennt, mer werd doch mol froon derfe, bei dem verickte Klima is doch alles möchlisch. Frieher hat’s so ebbes wie Starkreen gaanet gebb, do hammer gesaat, es schitt wie aus Kiwwele, un des hat’s ah geduun.
E rischdischer Waldbrand hammer ah noch net gehat
Unser Stadt hat vun de Druckeheit schunn profidiert, hab ich dann gesaat. Frieher hat’s alle zwansisch Johr e großie Iwwerschwemmung bei uns gebb, dass die Stadtmidde unner Wasser gestann hat. Es ledschde Hochwasser war awwer 1993, do wär vor Sticker zeh Johr es nächschde Hochwasser fällisch gewest. Kannsche mol siehn, hat de Bruno gemennt, uff nix meh is Veloss in de heidisch Zeit. Un mir hann uns widder angeguckt un de Kopp geschiddelt, de Paul un ich.
E rischdischer Waldbrand hammer ah noch net gehat, bloß so e paar klenne Flämmcher, do dääd ich mich an deiner Stell ah mol beschwere, Bruno. Awwer es is im Wald, im Feld un in meim Gaade werklich forzdrucke, hat de Paul gescholl. Un mer soll jo Wasser spare un nimmie sei Wiesje wässere. Frieher simmer mi’m Wasser viel sparsamer umgang als wie heit, hab ich mich erinnert. Mir hann net jede Daa geduscht, schunn desweje net, weil mir kee Dusch un kee Bad gehat hann. Wie ich e Lausbuu war, bin ich jede Samschdaa noh de Schul zu meim Vadder uff die Kraftposchd, un dort hammer uns in de Dusch vun de Omnibusfahrer ordentlich abgschrubbt, dass es fer die ganz Woch gelangt hat. „Ja un die Muddie?“, hat de Bruno gefroot. Ei die hat ihr Kölnisch Wasser genumm.
Un wann ich dorschdisch war, hat de Paul gesaat, hab ich am Daa zeh Lidder Wasser aus’m Krane gedrunk. Do hasche Recht, hab ich’m zugestimmt, des Kranewasser hat am allerbeschde geschmeckkt, un wissner ah, wieso? In de Zeidung hat gestann, dass unser Wasser ganz dief im Unnergrund vun weit her aus’m Pariser Becke kommt, desweje schmeckt’s e bissje noh Schampus, gell.