Mundart-Kolumne Do bische platt: In korze Hosse rennt’s sich schneller als wie in lange Buxe

bildschirmfoto 2019-06-12 um 17.12.51

Ihr wolle wisse, wie’s meim Freind Paul geht un’m Bruno, unserm Wert? Aller, mer werd älder un ruhischer. Des war geschder Owend ah unser Thema, wie mer beim Feierowendschöppche zamme an de Thek gehockt hann. De Paul hat in die Rund geguckt und abgezählt: Enns, zwee, drei! Was des soll, wollt de Bruni wisse, ob mer jetzat Fang odder Vesteck spiele. Nee, hat de Paul gesaat un uff de Bruno gezeit: du bisch de Dridde, Bruno, un jeder Dridde beweescht sich zu wennisch, hat in de Zeidung gestann. Du machsch Witze, hat de Bruno gemennt, ich bin doch de enzische vun uns drei Faulenzer, der noch ebbes schafft. Ihr zwee Rentner hocke bloß uff eierm Hinnere un gucke mir debei zu, wie ich dabber die Feierowendschöppcher zapp. Jetzat mach awwer e Punkt, hat ne de Paul ausgelacht, dann wärsch du de erschde Wert, der ins Schwitze kommt. Odder rollsch du die Bierfässjer selbert vun Humborsch do her?

Des hab ich ah geles, hab ich gesaat, in unsrer Eck solle sich sogaa guud zwansich Prozent noch net emol fuffzeh Minudde am Daa beweesche. Zwansisch Prozent, des is jeder finfde, un weil mir bloß drei sinn, geht uns des nix an. Ei fuffzeh Minudde, hat de Paul sich gewunnert, so lang brauch ich jo alleen fer de Heemweesch, wann ich genunk Schöppcher intus hab.

Im Schulhof zeh Minudde lang um die Wett gewetzt

Aller, simmer doch mol ehrlich: Mir sinn uff unser alde Daa doch all minanner bequem un faul worr. Wann ich do an unser Kindheet denk! Do ware mir net se halle un vun morjens frieh bis in de Owend unnerwegs. Des is wohr, hat mer de Bruno zugestimmt, domols hammer noch korze Hosse angehat, un in denne rennt’s sich viel besser unn schneller wie in de lange Buxe. Schunn morjens uff’m Weesch in die Alleeschul sinn mir mi’m Ranze uff’m Buckel gesaust wie de Blitz. Finf Minudde vor acht bin ich deheem los un wie’s geschellt hat, hab ich in de Bank gehockt. Jo, un in de Schulstunn, hat sich de Paul erinnert, hann die Fieß unnerm Pult gezabbelt un net still halde kenne, bis es Zeid fer die groß Paus war; unn dann simmer im Schulhof zeh Minudde lang um die Wett gewetzt, un ich hab immer gewunn.

De Bruno un ich hann de Paul bloß angeguckt. Aller, hat er gemennt, ich war ah mol bloß Zwedder, wann ich die falsche Schuh angehat hab. Also wann ich mich recht erinner, Paul, hab ich mich gewunnert, dann warsch du schunn immer de Strackschde vun uns drei gewest. Weesche was, uff’m Heemweesch renne mir zwee mol widder um de Wett. Duud mer leed, hat er do gesaat, grad heit hab ich se widder an, die falsche Schuh.

x