Zweibrücken
Do bische platt: Es gebt kee Grundrecht uff Gummibärcher
Kenne ihr eich noch dran erinnere? Hat de Paul gefroot un sei Feierowendschöppche abgestellt, kenne ihr eich noch erinnere, was mit frieher fer Zuckerzeich kriet hann, domols Anfang de 50er? Nix hammer kriet, Peifedeckel, kee Schokolad un kee Pralinche, des hat’s alles domos net gebb, am Daume hammer gelutscht! Ei wie kommsche dann jetzat dodruff, Paul, wollt ich wisse. Ei weil se die Reklame fer denne ganze Sießkram, die sich direkt an die Kinnercher wennt, vebiede wolle. Weil die liebe Kinnercher dodevunn net sießer, awwer immer dicker werre. Un schunn komme widder die Klugscheißer an un redde vun Bevormundung. Als ob’s e Grundrecht uff Gummibärcher gebbe dääd, so redde die doher.
Do hasche ausnahmsweis mol Recht, Paul, die Klenne losse sich halt dorch die Werbung vefiehre, un zu viel Zucker is net gesund. Awwer so ganz Recht hasche nadierlich ahn widder net. Mir hann domols schunn unser Schnääges gehat, allerdings kee Gummibärcher. Mei erschde Gudsjer hat mei Muddi selbert gemacht: Zucker im Häbche uff’m Owe geriehrt, bis er Karamel war. Denne hab ich dann gelutscht. Odder denk doch mol ans Lakritz, des hat’s domols schunn se kaafe gebb, hat de Bruno gewisst, Bäredreck hammer dezu gesaat, un so hat’s ah geschmeckt. Aller, hat de Paul gemennt, mir ware halt net vewöhnt. Un jetzat falle mer ah die Tüttcher mit dem Matros vorne druff in, die Frigeo-Brause. Die hammer beim Langhauser am Eck fer zehPenning kriet un gaanet gewaat, bis mer demit deheem ware. Mit hann uns des griene un geele Pulver in die Hand geschitt un uffgeleckt. Des hat so scheen uff de Zung gebitzelt.
Bäredreck un kalder Hund
Un mei Muddi hat als fer de Sunndaa e kalder Hund geback, aus Kakaopulver, Sanella un Kekse. So e fedder kalder Hund war sießer wie sieß un nohm zwedde Stick isses mer schlecht worr, so gud hat des gechmeckt. Un wann ganix Sießes in de Näh war, dann hammer e Zuckerbrot kriet: e Scheib mit Magarine un Zucker druff gestreit. Hasch misse bloß uffbasse, dass der des Stick net aus de Hand geritscht is, es is nämlich garantiert uff die Zuckerseit gefall.
Do fallt mer jetzat in, dass mei Muddie als Eischnee gekleppert hat, hat de Bruno vezählt, un dodevunn hab ich dann e paar Löffel mit viel Zucker abkriet. Des hat geschmeckt wie Weihnachde un Oschdere am selbe Daa. Die erschde Gudsjer hat’s beim Langhauser gebb, die Himbeerscher, hab ich mich erinnert. Statt Penninge hat der de Langhauser gern mit Gutsjer rausgebb, der alde Gauner.
Net se korz komm
Aller, simmer uns eenisch, hab ich zum Paul gesaat, mir sinn domols ah net se korz komm. Weje mir, hat er zugebb, awwer e Grundrecht uff Gummibärcher gebt’s trotzdem net.