Zweibrücken
Do bische platt: E geeles Monschder fer unser scheenie Allee
Ich glaab’s net, ich kann’s eenfach net glaabe, hat de Paul sich uffgereecht un an seim Feierowendschöppche veschlickt. Ich hab’m uff de Buckel gekloppt, bis er widder hat redde kenne. „Ich kann’s eenfach net glaabe, hat er dann nochmol gesaat. Jetzat veroot uns endlich, was de net glaabe kannsch, hat ne de Bruno, unser Wert, gefroot. Ei hanner des in de Zeidung geles: Sie wolle drunne in de Allee die gesamt Läng vum Kanal e Perserdebbich leje, demit mer sich beim Sauwedder net die Fieß dreckisch macht! Ei sinn die dann verrickt?
Mol langsam, Paul, hab ich gesaat, kee Perser, sonnern e Plasdikdebbisch, awwer ball genau so deier wie e echder aus_m Orient. Un dann hammer alle zwee, de Bruno un ich, em Paul ausnahmsweis Recht gebb: Des is werklich e Schnappsidee un vedient de Unnerhosebandorde widder de tierische Ernschd. Genau enner Kilomeder wär der geele Debbisch lang, hat de Paul als weider gescholl. Des weeß jeder, wo mol in die Alleeschul gang is, weil mer domols die Allee mi’m Zollstock ausgemess hann, gell.
E paar hunnerd Dausende soll des Monschdrum koschde, un noh zwansisch Johr kriet der Debbisch schunn die Motte un muss fer nochemol viel Geld entsoit werre.
Unser hisdorisches Erbe
De Bruno hat sich am Kopp gekratzt: Zwee Vordeele soll des Ding jo hann, es kennt die Krähe veschrecke mache un mer kennt denne geele Lindworm dann aa vun de Weltraumstation ISS aus siehn. Vielleicht kammer denne Debbich noh zwansisch Johr wenne un nochmols so lang leije losse. Quatsch mit Senf, hat de Paul gekrisch, un bei „Bares fer Rares“ werrsche ne ah net los.
Ich glaab net, dass des im Stadtrat dorchgeht, hab ich ne beruhische wolle, schließlich is unser Allee e Stick vum friehere Schlossgaade un gehört zu unserm hisdorische Erbe. Do kammer net enfach e Plasdikrennbahn drauß mache, un des ausgerechend zum 300. Gebordsdaa vun unserm Herzoch Christian. Un wer sich an denne Pitze stört, der kann bei Reenwedder die anner Seit vum Kanal nemme, dort is alles asphaldiert. Un die Stadt kann jo höchschdens ihr Schulde, awwer net es Geld zum Fenschder naus schmeiße.
Ned die erschd verrickt Idee
Aller, hat de Bruno gemennt, was hat mer schunn fer verrickte Ideje gehat, un es is nix drauß worr. Denke bloß an des Dach fer die Fußgängerzon. Un in de fuffzischer Johre wollde se an de Stell vum Schloss e Parkhaus baue un uff die Rennwies e Gymnasium. Un an de Mariesteen sollt e Bahnhaldepunkt Rosegaade komme, hab ich gesaat, un jetzat is er dort. Un was is mit dem dabbische Iwwerfliescher am Buwehauser Kreisel!
Nee, mir misse uffbasse, dass die net widder so e Schildbirscherstreich plane, un geje die Sach prodeschdiere. Mir drinke jetzat erschd mol in aller Ruh unser Feierowendschöppche, do werd uns schunn ebbes infalle.