Zweibrücker Mundart
Do bische platt: Die ganz Stroß war unser Spielplatz
Seit sechs Woche werd in unser Stroß gebaggert un gewuhlt, was es Zeich halt. Die Landauer Stroß kriet nämlich e neijie Kanalisation, des kann dauere. Solang is die Stroß gesperrt. Des is gaanet so iwwel, wie’s klingt. Klar, es gebt ab un zu Dreck un ah Krach, awwer die meischd Zeid is Ruh, vor allem am Wocheend, wann sich die Bagger ausruhe. Ei dann is es so still wie frieher.
Aller, ganz frieher, do war die Stroß noch kee Stroß un hat Schwaneweesch geheeß. Schbäder war’s dann die Cuntwischer Chaussee un die direkt Vebindung vornenaus. Dann hat’s ah schunn ball de Bahniwwergang am Mariesteen gebb, wo de Bahnwärder Carbon un schbäder sei Nachfolger, de Konrad, die Schranke mit de Kurbel runnergedreet hann, wann de Zuch komm is.
In meiner Kindheit in de verzicheer un fuffzicher Johre war unser Hauptstroß vum Storjekandon noch e Idyll. Mir Kinner hann midde uff de Fahrbahn mit zwee Backsteen es Door gebaut un mit enner Gummiquetsch gefullt, dass die Fetze gefloh sinn. Is tatsächlich mol e Audo doherkomm, hammer dabber Platz gemacht un schwer gescholl.
Ich hab uff de Stroß Rollschuhfahre gelernt, un mir hann do unser Schbiele gespielt: De Kaiser schickt sei Soldade aus, Herr Fischer, wie dief is des Wasser. Mir sinn uns beim Fang nohgeloff, hann Hickelhaisje uff de Asphalt gemolt un mit Trimmergips unanschdännische Wörder midde uff die Fahrbahn geschribb. Mir sinn mi’m Roller gefahr, hann de Reef gedribb, de Brumser mit de Peitsch danse losse, sinn uff Stelze gelaaf un die Määde sinn Seel gehupst. Im Rinnsteen hammer Gligger gespielt un, wann’s gereent hat, Schiffcheer aus Babier schwimme losse. Meh fallt mer im Moment net in.
Die ganz Stroß war halt unser Spielplatz, un de Vekehr hat kee Roll gespielt. Vun Vordeel war, dass es e Haufe Schlaachlöcher gebb hat, sodass die Audos sowieso net schnell hann fahre kenne. Un es hat domols noch jede Meng Fuhrwerke gebb, mit denne mer als e Stickche mitgeloff sinn. Im Summer war de Asphalt ganz weech un heiß unner unsere Barfieß, un mir sinn rumgehopst wie uff glierische Kohle.
Wie dann de Vekehr zugenomm hat un immer meh Audos beim Opel Rasp getankt hann, war’s aus mi’m Spielplatz uff de Landauer Stroß. E Zeitlang simmer in die Storjestroß ausgewich, dann is de Bahneinschnitt in Mode komm. Dort hat uns bloß ab un zu de Zuch geschdört.
Wie gesaat, jetzat is widder Ruh wie domols. Awwer es gebt kee Kinner meh, die uff die Idee komme, uff de Stroß se spiele. Vielleicht froo ich de Paul un de Bruno, ob die noch mol mitmache, e Gummiquetsch dääd sich schunn finne.