Zweibrücker Mundart
Do bische platt: Bei uns gebt’s Denkmäler, die gehe uff die Walz
Wissener wer desjohr hunnerd Johr alt werd? Nee, ich bin noch net dran, wann’s ah nimmie lang dauert. Ich menn de Mannlichplatz, der vor hunnerd Johr angeleet worr is, mitsamt de Trepp un de Haiser ringserum. Es is es schenschde Bauensemble in de ganz Stadt, wanner mich frooe. Die Trepp is leider in keenem guude Zustand, do missd mer mol e paar Euro investiere. Als klenner Buu bin ich se oft enuff gewetzt, weil drowwe newe dem Doorboche mei Oma un mei Oba gewohnt hann. Wann ich heit dort nuffstei, brauch ich e halbie Stunn, weil ich zwischedorch als mol veschnaufe muss.
De Brunne, uff dem mir als rumgeturnt sinn, un die Eva, so hammer die Fraa aus Steen gedaaft, uff de Busen gekloppt hann, gehört eischentlich net dezu un is e paar Jährcher älder. Er hat urspringlich vorm Schloss gestann un dem Herr Hitler un seine braune Horde Platz mache misse, nohdem in de dreißischer Johre de Schlossplatz umgenennt worr is.
Bismarck im Bauhof
Mer kennt menne, des wär ebbes Besunneres, dass e Brunne uff Wannerschaft geht. Awwer die Zweebricker Denkmäler sinn zum große Deel irschendwann uff die Walz gang. Zum Beispiel de Bismarck, der mol midde uff’m Herzochplatz deheem war. Dann hat er sich e zeitlang im Bauhof vesteckelt un hat jetzat e neijie Stell am Rand vum Herzochplatz. In seim Ricke hat lang de Könisch Max getrohnt un is dann widder in sei aldie Heimat im Schlossgaade gezoo. Dort hann ne in de 50er Johre die Amis geklaut gehat un erschd noh langem Palaver, awwer mit abbener Nas serick gebb.
Die naggisch Flora im Rosegade is ah gewannerd, allerdings bloß e Stickche weit. Zu de Plasdik „De Wannerer“ vum Gernot Waldner hat’s nadierlich gebasst, dass se uff Tour gang is, allerdings net wie ihr Vorbild de Stanislaus dorch ganz Europa, sonnern bloß uff die anner Stroßeseit in de Wildrosegaade. Odder em Maximilian Hutlett sei Skulptur „Pleiospilos“; des is e Wüsteplanz, die die Stadt ausgerechent in e Brunne in de Fußgängerzon gesetzt hat, wo se net hinbasst. Jetzat steht de Kaktus vorm Oberlandesgericht, dort gebt’s kee Wasser, sonnern bloß drucknes Recht.
Denkmäler, die wannere als Idee in de Köpp erum
Manchmol kommt’s noch schlimmer: Ich denk do an des Denkmal uff’m Hilgardplatz fer die drei Weimarer Muskediere, de Ebert, de Erzberger un de Rathenau. Kaum ingeweiht hann’s die Nazis umgeschmiss, un noch heit heeßt’s, mer wisst net, wer’s war. Jo, Peifedeckel, ich kann’s eich veroode: E Nochbar aus’m Kandon, un wer meh wisse will, der soll mich froon.
Un dann gebt’s Denkmäler, die gebt’s gaanet, die wannere bloß als Idee in de Köpp vun de Leit erum. Zum Beispiel des Denkmal fer de Vormärz un die erschde Demokrade, die bei uns deheem ware. Awwer wer weeß, vielleicht komme se irschendwnn ans Daaslicht, uff’m Mannlichplatz odder sunschwo.