Mundartkolumne Do bische platt: Bei de Hochzeit vun Kana is die Weinschorle erfunn worr

Schon Goethe schätzte sie: Die Weinschorle.
Schon Goethe schätzte sie: Die Weinschorle.

Geschder hammer drowwe beim Bruno an de Thek gehockt un unser Feierowendschöppche gedrunk, awwer es erschde Mol seit langem, ohne ins Schwitze se komme. Dodruff hammer dann halt angestoß. Unn, hat de Bruno gefroot: „Was gebt’s dann Neijes uff de Welt? Awwer gell, nix iwwer die Queen, do hab ich in de ledschde Woch meh als genunk gehört un geles.“

Ei de Bauausschuss hat jetzat endgildich em Facco sei Vorschlaach abgelehnt, die Allee se iwwerdache, demit’s kee Pfitze meh gewwe soll, hat de Paul gewisst. Mer hätt nämlich vorher die Bääm fälle misse unn dann hätte jo die Krähe nimmie gewisst, wohin. Dodefor hann die Griene e neier Antrach gestellt: Jedem Erwachsene solle e Paar Gummistiwwel geschenkt werre, des käm billischer als wie e Rennbahn aus Kunststoff. Un wesweje net ah fer die Kinnercher, wollt de Bruno wisse. Ei die hubbse doch gern dorch die Pitze un freie sich, wann se nasse Fieß Krien.

Un die Edeka hat vor enner Woch e neier Rekord uffgestellt, hat de Bruno gesaat: Die erschde Lebkuche fer die Weihnachde bei iwwer dreißisch Grad Hitz! Des kommt jetzat ins Guiness-Buch der Rekorde.

Goethe: großer Freind vun de Schorle

Un in de Zeidung hat e Winzer vun de Weinstroß geschribb, dass mer meh Wein drinke soll, des wär gesund. Iwwer die Feierowendschöppcher un wie gesund die sinn, hat do nix gestann. Obacht, hat de Bruno gemennt, sie hann awwer ah empfohl, mer sollt de Wein mit Wasser drinke. Angeblich hat de Timotheus dodemit em Paulus es Saufe abgewöhne wolle. Awwer wisse ner ah, wer die Schorle erfunn hat, hab ich gefroot. Die zwee Saufnase hann de Kopp geschiddelt. Nimmande annerschder als wie de Herr Jesus persönlich, nämlich domols bei de Hochzeit vun Kana. Saa bloß, hat sich de Paul do gewunnert, der hat doch dort es Wasser in Wein vewannelt, wie die Fässer all leer ware, so hammer’s in de Relischionsstunn gelernt. Ei jo, des stimmt ah, hab ich erklärt. Awwer de erschde Vesuch is deneewe gang, un es is bloß Schorle rauskomm.

Dodriwwer hann die annere Zwee erschd mol lang nohdenke misse. Un de Goethe, hab ich net locker geloss, der is ah e großer Freind vun de Schorle gewest. Dodezu hat er sogaa e Gedicht geschribb. Bass’n uff, des muss ich eich jetzat allerdings ausnahmsweis in Hochdeitsch vordraan, weil der Dischderferschd kee Zweebricker Mundart gekennt hat:

Wasser allein macht stumm,

man sieht es im Bach am Fisch.

Wein allein macht dumm,

man sieht's bei den Herren am Tisch.

Um nichts von beiden zu sein,

mische ich Wasser mit Wein.

x