Do bische platt RHEINPFALZ Plus Artikel Die Leit werre immer bequemer – frieher war des annerschd

Placeholder-Image

Die Leit werre immer bequemer. Die Kinnercher werre in die Schul gefahr, un middas hocke se vorm Compuder, statt drauße rumsedoobe. Frieher war des annerschd.

Er hat sich geschder Owend gaanet erschd hingehockt, de Paul, wie mer uns beim Bruno getroff hann. Ei was bische dann heit so ungemiedlich, hab ich ne gefroot, hock dich her un gebb Ruh! Ich bin net ungemiedlich, hat er gemennt, ich bin gesundheitsbewusst. Hanner des net geles: Mir sitze all viel se viel uff unserm Hinnere un beweesche uns se wennisch. Des hann die Stadisdiker rausgefunn. Jo, hör uff, hab ich gescholl, die Stadisdiker; un dodebei hann se wahrscheinlich zwee Woche lang am Compuder gehockt, um se merke, dass mir zu lang hocke, gell. Nix do hat er gemennt, jeder vun uns hockt am Daa im Dorchschnitt achtkommasechs Stunne. Wann mir jetzat unser Feierowendschöppche im Stehe drinke, mache mir glatt zwee Stunne guud.

Aller, do is schunn was dran, hat sich de Bruno gemeld, die Leit werre halt immer bequemer. Die Kinnercher werre in die Schul gefahr, un middas hocke se vorm Compuder, statt drauße rumsedoobe. In unsrer Juchend ware mer all noch besser zu Fuß, gell. Des do kannsche laut saa, hat de Paul zugestimmt. Uns hat mer erschd beibringe misse, still se sitze. Wisse ner noch, domols in de Danzstunn? Am erschde Owend hann mir Lauser uff de een Seit vum Danzsaal uff unsere Stiehl gehockt unn die Schneegänsjer uns geje iwwer. Un do hat de Schöneberscher, unser Danzlehrer, zu uns gesaat, mir dääde do hocke, als wollde mer die Kuh reide. Es Kreiz dorchgedrickt, hat er kommandiert, un die Fieß neewenanner! Dann ware die Frolleincher an de Reih: Un die Dame bitte die Been zamme un de Rrock iwwer die Knie, odder wolle ner die junge Herre schunn glei am erschde Owend vefiehre? Sie hann all e rooder Kopp kriet un die Knie zammegepetzt, un mir hann dumm gelacht.

Fer uns war’s e Strof, wammer hann still sitze misse

Ei domols war’s fer uns e Strof, wammer hann still sitze misse. In de Schul hasche des kaum die 45 Minudde ausgehall. Un in de groß Paus simmer rumgewetzt, vun de erschde bis zu de ledschd Minudd. Un wie mer widder brav im Klassezimmer gehockt hann, hann die Fieß noch unner de Bank gezawwelt. Un erschd in de große Ferie, do hammer bloß beim Esse am Disch gehockt un ware ansunschde vun morjens bis spät unnerwegs. Un dann hat mich mei Muddie ans Bett fessele misse, dass ich wennischens iwwer nacht Ruh gebb hab. Am Wannerdaa ware mer ah net se bremse: „Im Frühtau zu Berge“, simmer marschiert, stunnelang un ohne Paus, bis die Schuhsohle gequalmt hann.

Aller hopp, Bruno, schmeiß dei Hocker enaus, demit mir gesind bleibe, hab ich vorgeschlaa. Mol langsam, hat do de Paul gemennt, so wie mir frieher flink uff de Been ware, kenne mer uns jetzat e bissje ausruhe. Un er hat sich dabber uff de Hocker gesetzt.

x