Mundart-Kolumne: do bische platt RHEINPFALZ Plus Artikel Die Landauer Stroß war nohm Kriesch unser Spielplatz

„Die Milch is owens beim Bauer Bradfisch in mei Milchkann gescheppt worr“, schreibt unser Kolumnist.
»Die Milch is owens beim Bauer Bradfisch in mei Milchkann gescheppt worr«, schreibt unser Kolumnist.

Mei lieber Schollie! Was war des die Woch fer e Krach in unsrer Stroß! Mir krien e nachelneijie Fahrbahn, un desweje hat mer de alde Belaach entferne misse. Entferne, des klingt so harmlos, tatsächlich hat mer de Asphalt mit enner riesische Schleifmaschien weggeratzt, un des hat halt e höllischer Lärm veursacht. Aller, kannsche nix mache.

Mir sinn jo froh, dass es endlich soweit is, nohdemm die Aktion schunn zweemol veschob worr is. Fer uns Anwohner heeßt des jetzat: Mir kenne e gansie Woch net mit unsere Audos ans Haus un in die Garasch fahre. Aller, dodemit kammer sich arrangschiere. Ledschde Dienschdaa hannse desweje die Landauer Stroß radikal geschberrt. An dem Daa is nix bassiert, die Arweider hann sich die Stroß angeguckt un de Kopp geschiddelt. Des muss offenbar so sinn, bevor’s rischdisch losgeht. Am Mittwoch dann hann se angefang de Belaach wegseschrubbe. Am Dunnerschdaa Morje hat’s e bissje gedröbbelt, un sie hann widder de Kopp geschiddelt.

Ich wohn schunn e ganzes Lewe in de Landauer Stroß un kenn mich aus. Lang vor meiner Zeit hat se mol Schwaneweesch geheeß, kenner weeß warum, dann Cuntwischer Chaussee, aller, des war halt die Stroß naus noh Cuntwisch, un zwar die ensisch. Wie ich e Kind war, hat’s am Mariesteen noch e Bahniwwergang gebb. De Bahnwärder Konrad hat dort im Bahnwärderhaisje gewohnt, unn immer, wann e Zuch gemeld war, mit laudem Gebimmel un per Hand die rot-weiße Schranke runnergeloss. Er hat’s a emol vegess, awwer dodriwwer wolle mer net redde.

Die Landauer Stroß war nohm Kriesch unser Spielplatz. Mir hann mit Backsteen aus de Ruine zwee Dore midde uff de Fahrbahn gebaut un mit enner Gummiquetsch gefullt, was es Zeich halt. Alle halwie Stunn is e Audo angefahr komm, mir hann schwer gescholl un dabber die Steen weggeraimt. Anschließend is des Fußballspiel weidergang. An de Hauswänd hat domols noch gestann: Kein Trinwasser; des war e scheener Gruß aus de Kriegszeit.

Uff de Stroß hab ich gelernt, mi’m Roller se fahre, dann mit de Rollschuh un am Schluss mi’m Fahrrad. Noch viel schbäder hab ich mei Fiatche vorm Haus geparkt. De Kandon, wie des Verdel um die Landauer Stroß heeßt, war domols noch autark, des heeßt, mir Kandoner ware Selbschvesorger: Im Lade vum Langhauser hat’s alles gebb, was de zum Lewe gebrauchd hasch, vun de Sanella bis zum Kaugummi, vum Persil bis zu de Schuhwichs. Bei de Geschwisder Mohrhard hab ich es Grienzeich un die Grumbeere kaaf, die Milch is owens beim Bauer Bradfisch in mei Milchkann gescheppt worr. Benzin hat’s gejeiwwer beim Opel-Rasp gebb, es Bier glei neewean im Storche. Dort hammer ah unser eischenie Kerb gefeiert un de Bundesdaa gewählt. Aller, was will mer meh. Wann’s des heit noch alles gebbe dääd, kennt ich gern uff de neije Stroßebelaach vezichde.

x