Mundart-Kolumne
Die Franzose hann die Kisserei ins Saargebiet ingeschleppt
Obacht, ihr Leit, am Mittwoch werd’s intim, do is de internationale Kussdaa! Es is zwar noch kee Pflicht, jeden und jedie, die der begeechend, abzuschnuddele, awwer wer weeß! Ausgerechend die Englänner, die net grad als Tempramentsbolze bekannt sinn, hann denne Daa erfunn. Die Franzose brauche so ebbes net, fer die is chaque jour Kussdaa. Die Wiener hann de Kuss schunn vor iwwer hunnerd Johr als Folklore ingefiehrt, awwer halt bloß uff die Hand. Un de Beddelstudent hat ne dann e bissje höher uff de Schulder ausprobiert. De eklischste Kuss hab ich an de East Side Gallery in Berlin gesiehn: De Brechnew geje de Honecker. Un de schlimmschde Kuss, des war der vum Judas, gell. In Zeide vun de Corona war des alles nix mit de Kisserei, weil’s mit de Mask kee Spaß macht.
Apropos Franzose: Die hann die Kisserei nohm Kriesch ins Saargebiet ingeschleppt. Un do fangt mei ganz persönliches Kussvehängnis an. Mei Muddie un ihr ganz Familie stamme nämlich vun driwwe, aus Sarbricke, Sulzbach un Aldewald, wie ich eich schunn öfder vezählt hab. Desweje hat mei Vadder als am Sunndaa Morje zu mer gesaat: Mei Knecht, heit kommt die Kussfamilie uff Besuch, wäsch der’s Gesicht, awwer wäsch der’s ah dennoh.
Ich hab dann denne Kussiwwerfall zweemol iwwer mich ergehe losse, zur Begrießung un zum Abschied. Un was besunnersch schlimm war: Net bloß die Tande hann mich abgekisst, nee ah de Unkel aus Saarbricke, un do macht sich e eschder Pälzer Buu schunn sei Gedanke. Awwer was kammer vun Leit erwarde, hat mei Vadder gemennt, die sich e Pund Zucker in de Kaffee schidde un de Grumbeerpannkuche mi’m Löffel rumriehre. Des Geschnuddel hann die vun de Franzose abgeguckt, hat er gescholl, die losse jo kee Geleeschenheit aus, die Spitzbube. Un dann hat er sich mi’m Hemdsärmel iwwer’s Gesicht gewischt. Mei Muddie hat degeje gehall un gemennt, die saarlännisch Herzlichkeet wär ihr dausend mol lieber wie de Pälzer Sturkopp, der’s Maul net uffkriet, net zum Schwätze un net zum Kisse.
Wann die saarlännisch Kussvewannschaft widder veschwunn war, hat mei Vadder drei Kreize geschlaa, sich zwee Frankeminze in die Auehöhle geklemmt, die Lippe gespitzt un mit Fisdelstimm geflöt, er wär es küssende Saarungeheier. Was hann mir zwee gelacht, mei Vadder un ich, bloß mei Muddie hat’s net komisch gefunn.
Ich steh heit noch uff de saarlännisch-pälzisch Kussgrenz. Als geborener Pälzer drink ich mei Kaffee ohne Zucker, ess awwer fer mei Leewe gern Dibbelabbes. Un wann mich e Saarlännerin umarmt un kisst, hab ich nix degeje, un des net bloß am Kussdaa. Awwer gell, net iwwertreibe: De Weltrekord halt e Paar aus Thailand mit em Dauerschmatzer vun 58 Stunne. Do wär selbsch mei Tande Uschi aus Saarbricke net mitkomm.