Mundart-Kolumne
Die Berliner freije sich uffs Feierowendschöppche
Mir ware endlich mol widder in Berlin bei de Enkelcher un de Kinner, un vun denne soll ich eich all e scheener Gruß beschdelle. Mir sinn desmol mit de Bahn gefahr, mei liewie Fraa un ich. Weje de Corona hammer die ganz Streck die Mask uffbehalle misse, un wie mer ankomm sinn, hab ich gemennt, die Ohre dääde mer abfalle, weje dem dabbische enge Gummiband. Ich war iwwerrascht, dass die Berliner, die jo nix so werklich ernschd nemme, sich doch all an die Coronareeschele halle: in de U-Bahn all mit Maske vor de lang Nas.
Ansunschde hat sich net viel veännerd. An unsrer S-Bahnstation hockt noch immer deselbe Musiker un spielt uff seim Akordeon La Paloma. Mir kenne uns schunn e Ewischkeet, un wann ich all die Euros gespart hätt, die ich’m jedes Mol in sei Kässje werf, kennd ich mer selbert so e Ziehriehme kaafe.
Aller, es gebt jetzat noch meh Baustelle, in jeder Strooß minneschens ennie, do komme se bei uns deheem noch net so ganz mit. E paar Baugrube sinn jetzat schunn so alt, dass mer se unner Denkmalschutz gestellt hat. Ennie werd allerdings arisch vemisst: de nei Fluchhaafe, der is tatsächlich ferdisch, soll awwer demnächschd umgebaut werre, do kenne se nix, die Berliner.
Enns hammer in unserer Hauptstadt arisch vemisst: es Romi, unser Hundche, des mer deheem geloss hann, weil mer’m uff dere lange Bahnfahrt die Mask net zumude wollde. Unser Dochder, es Birgche, hat sich inzwische ah so e Balkan-Hundche zugeleet, un mit dem hammer uns getröschd. Mir hann de Tilda, so heeßt des Dierche, viel vun unsrer Romi vezählt, un es hat jedes Mol die Ohre geschbitzt.
Nadierlich hammer die Chance genitzt un mol widder uff Deiwel komm raus uff Kuldur gemacht. Seledschd war ich in enner Ausstellung vum Gerhard Richter direkt neewem Brandeburjer Door, nadierlich mit allem drum un dran: Mask, Impfpass, Adress. Wie ich drei Daa schbäder widder deheem war, hab ich glei e Anruf kriet: Sie hätte mei Impfpass in de Ausstellung gefunn, un ich kennt ne jederzeit abhole, so zwische morjens nein un middas finf Uhr, direkt neewem Brandeburjer Door. Wie ich gesaat hab, dass es vun mir deheem in de Landauer Strooß bis dorthin rund 700 Kilomeder sinn, war’s e Moment ganz still am Telefon. Dann hat des Frääche gemennt, ei sie dääden mer denne Pass heem schicke un fer des Pordo halt uffkomme. Ich hab mich bedankt un vesproch, ich dääd mich bei meim nächschde Berlinbesuch mit em Feierowendschöppche rewangschiere. Ei vun dem beriehmde Pälzer Feierowendschöppche hätte se ah in Berlin schunn gehört, hann se sich gefreet, un ob ich ah de Paul mitbringe dääd.