Zweibrücker Mundart
De Paul hat e Herz fer Gäns, vor allem fer die mit Rotkohl un Hoorische
Du schreibsch doch gern iwwer die arme Diercher, hat de Paul do owends an de Thek gemennt un sich de Feierowendschöppcheschaum vun de Schniss gewischt. Du musch mol widder de Advokat fer die Viehcher schbiele, es is höchschdie Zeit. Dann hat er iwwer Leserbriefe gescholl, die alles vedeiwele, was kräht, gackert un schnaddert.
Ei es gebt immer noch Leit, hab ich gesaat, die denne Satz aus de Bibel missveschdehe: Du sollsch der die Erd unnertan mache. Die menne, die ganz Welt dääd uns Mensche alleen gehöre, alles annere misst sich uns unnerordne. Wann de awwer so denksch, dann schdört dich es Gekrächz vun de Krähe meh wie’s Geknadder vun de Modorräder un de Rasemäher. Debei isses doch unser Aufgab, die Schöpfung se bewahre, des hammer schunn als Konfirmande gelernt, gell.
Jo, hat de Bruno, unser Wert, gemennt, jetzat hat enner net bloß iwwer die Krähe gemeckert, die jo erschd widder im April die Allee in Beschlach nemme, sonnern ah iwwer die Taube un sogar iwwer die Endcher drunne am Bleecherbach, weil se so viel Dreck mache dääde.
Gott sei Dank net ah noch iwwer die Gäns, hat de Paul ge’uzt, grad jetzat noh Sankt Mardin simmer die arisch ans Herz gewachs, vor allem die mit Rotkohl un Hoorische. Ei die mache jo kee Dreck meh, hab ich gesaat, obwohl jo des ah mit de lewendische Endcher un Gäns net so schlimm is, die hann schließlich in de Bach all ihr Klo mit Wasserschbülung. Un raus uff de Weesch komme se merschdens bloß, wann se vun de Leit gefiedert werre, dann losse se aus Dankbarkeit ah mol was falle. Wennischens wetze bei uns kee Wildsai dorch die Fußgängerzon, so wie in Berlin.
Un iwwer die Schnecke beschwert sich jo ah nimmande, hat de Bruno gescholl. Iwwer die Schnecke, hat de Paul gefroot, wesweje soll sich iwwer die jemande uffreeschr, die duun doch kemm was. Vun weesche, hat’m de Bruno widdersproch, vun weesche! Die heemtückische Biesder schleiche sich vun hinne an, du dretsch druff, ritscht aus, un baufdisch hasche Arm un Been gebroch.
Ja un die Hunde, hat de Paul geruf, die Hunde! Die mache doch de merschde Dreck, un wann de nintappsch, is des viel schlimmer, wie wann de uff e Schneck tappsch, odder?!
Jetzat mol langsam, hab ich die zwee gebremst, simmer jetzat für die Diercher odder simmer degeje? Am beschde mir schdimme ab. Nee, nee, hat do de Paul gemennt, mir sinn defür. Un desweje drinke mer jetzat all mol uff de Franz vun Assisi. Un um die Krähe muss mer sich sowieso kee Gedanke meh mache, die werre vun denne Leserbriefe glatt vegrämt.