Pfälzische Mundart
De Honnecker war jo aus Neinkerje un hat wie e Saarlänner geschwätzt
Am Mondaa, am „Tag der Muttersprache“, zu der jo ah die Mundart gehört, hab ich an die Berliner denke misse. Die sinn bekannt defor, dass ne Vieles net gelingt: Sie könne net Fluchplatz, net Fußball un net gescheid wähle. Dodevor hann se e großie Schniss, saat mer jedenfalls. Awwer ah dodemit sinn se net perfekt, hab ich in geles: In unsrer Hauptschdadt schwätzt kaum noch jemand Berliner Mundart. So Ausdrick wie „dufde“, ’machet jut, „Töle“ odder „kieken“ wäre am Ausschderbe.
Do is was dran. Mir sinn jo selbert oft dort gewest un hann in de Ubahn meh Englisch gehört als wie Berlinerisch. Die Zeide vum olle Zille sinn längschd vorbei, un ah de Berliner Mudderwitz werd allmählich rar. Aller, an de Kass vum Supermarkt hat mich des Frolleinche oft mit „junger Mann“ angesproch, awwer so schrecklich komisch finn ich des schunn lang nimmie, un wehe ich hab mit „was gebt’s , aldes Määde“ geantwort.
Die Berliner menne, sie wäre was Besunneres
Des kommt alles doher, dass die Berliner menne, sie wäre was Besunneres un missde desweje de Giggel schdelle un Hochdeitsch schwätze. De Dialekt is fer die so e Art „Prolede-Deitsch“ un werd desweje nur geschbroch, wann se deheem de Keller uffraanme odder mi’m Hund redde. Un wammer mol aus Schbass saat: „Icke bin Berlina, wa, mir kann keener“, dann werrsche ausgelacht odder sie rufe glei die Bolizei. Es hängt nadierlich ah dodemit zamme, dass es in Berlin net bloß Berliner gebt, sunnern alle Sorde Leit. Es heeßt sogaa, die waschechde Berliner Ureinwohner wäre langsam am Ausschderbe un dääde unner Ardeschutz schdehe.
Berlin is schunn immer e Inwannerungsschdat gewest. Obwohl jo behaupt werd, dass die Türke inzwische besser Berlinerisch redde kennde als wie die Leit aus Pankow un Schönebersch. Ei wammer an die Zeide denkt, wie’s noch Oschd- un Weschdberlin gebb hat, do ware die driwwe ganz arm dran: Se’erschd de Ulbrich, der bloß sächsisch gekennt hat un dodrin Weltmeeschder war, dennoh de Honnecker, der aus Neinkerje geschdammt un desweje wie e Saarlänner geschwätzt hat. Des war jo mit die Ursach, wesweje die DDR unnergang is. Un ah seledsachd hat kenner geruf „Mir sinn det Volk!“.
Um uns erum alles Tourischde
Mir sinn als in Berlin ins Café Lyrik gang, e klennie Kneip in Brenzlauer Bersch, weil’s dort e Chanson-Owend gebb hat mit de Lieder vun de Claire Waldorf. Do hann se dann noch eschd berlinert un gesung „Berlin is eene Wolke“. Mir hann mitgesung, unser Molle geschlickt un ware selisch. Awwer um uns erum alles Tourischde, kaum eener vum Kiez.
Jetzat in de Fasenacht gebt’s e ganz besunnerie Berliner Mund-Art: auße zuckerisch un inne mit Erdbeermamelaad. Zu denne gefillde Berliner saan mir Fasenachtskichelcher, un die in Berlin saan Pannkuche!