mundartkolumne: do bische platt
De Adolf Eifler hat nix iwwer die Insel der Frauen verood
Von Wolfgang Ohler
Neilich war in de Rheinpfalz e Ardikel, denne ich mer ausgechnitt un uffgehob hab: e Bericht iwwer de Klaus Dill, de beschde Kino-Plakad-Moler aller Zeide, hat“s do geheeß. Sogaa e Bundesfilmpreis hat er fer sei Werke kriet. Er hat nohm Kriesch fer die Kinos in Fronkford geschafft, desweje hann mir ne do hinne in de Palz net gekennt. Des war awwer ah net nödisch, weil mir unser eischener Plakadkinschdler gehat hann: de Eifler Adolf. De Adolf hat zu de Zweebricker Kinokuldur in de 50er un 60er Johre dezugehört wie de Kinokönisch Jaques Schließmeier.
Schunn wammer beim Kaisers Kaffeegeschäft um“s Eck geboo sinn, hammer gewisst, was im Central gespielt werd. Dort hat nämlich iwwer de Kaschde mit de Filmfoddos de Tarzan riesegroß uff die Hauptstroß geguckt un sei Tarzanschrei ausgestoß. Denne Schrei hat mer zwar nur gesiehn, awwer mir hann ne ah gehört, weil er ganz dief drin in unserm Kopp gespeichert war. Aller, net immer ware die Schauspieler so guud getroff, un de Gary Cooper als Sheriff hat e bissje ausgesiehn wie de Fernandel als Camillo, awwer mir hann uns jo ausgekennt. De Adolf Eifler hat sich jo ah net so viel Zeid losse kenne wie de da Vinci mit seiner Mona Lisa, sonnern sei Bilder vun emm uff de anner Daa fabriziere misse. Fer uns ware die Plakade die Brick vun de Comic-Hefdcher, die mer beim Nutze Schorsch kaaf hann, zum Revolverkino vum Jacques Schließmeier.
Emol hat er mich arisch enttäuscht, de Adolf. Do war uff seim Plakat nur e hibsches Frääche vun de Locke bis zu de Schuldere se siehn, ab do wär“s awwer erschd indressant worr. Der Film hat geheeß „Die Insel der Frauen“. Dass des kee hundsgewöhnlichie Insel war, hann die Schaukaschde verood: Dort hann se kee Standbilder gezeit, statt dessen e Hinweis, dass de Juchendschutz des vebiede dääd un der Film „jugendfrei ab 16 Jahre“ wär. Do war mir klar: Denne Nackedei-Film muss ich siehn.
Aller ich war erschd dreizeh, awwer fer mei Alder ziemlich groß. Mi“m Auebrauestift vun meiner Muddie hab ich mer e leichder Schnorres unner die Nas gemold un am Samschdaa um sechs an de Kass vum Central mei Geld uff die Thek geleet. Ich hab die Insel der Frauen schunn faschd siehn kenne.
Do hab ich e Hand uff meiner Schulder gespürt, mich umgedreht un wär beinächschd in Ohnmacht gefall. Hinner mir steht de Kinokönisch persönlich un is noch zwee Kopp größer als wie ich.
„Du bisch do falsch, mei Knecht“, hat de Jacques gesaat, „die Kinnervorstellung is morje um zwee, es gebt Dick un Doof. Un jetzat guck, dass de heem zu deiner Mamma kommsch, sunsch mach ich der Been“.
Die Insel der Frauen hab ich bis heit net entdeckt.