Do bische platt RHEINPFALZ Plus Artikel Bombefund? Wie ich e klenner Grutze gewest bin, war des Alldaa

Jetzat hann se widder mol e Bomb gefunn, die zum Glick net explodiert is, domols net un heit net beim Entschärfe.
Jetzat hann se widder mol e Bomb gefunn, die zum Glick net explodiert is, domols net un heit net beim Entschärfe.

Der Bombenfund vergangene Woche lässt unseren Mundartkolumnisten an seine Kindheit denken: „Wie ich e klenner Grutze gewest bin, war des de Alldaa.“

Iwerall in de Welt is Kriesch, un es falle Bombe. In unserm Land is Gott sei Dank seit jetzat schunn 78 Johr Friede. So lang is es ah her, dass im März 1945 die Bombe uff unser Stadt geschmiss worr sinn, un des net se knapp: Iwwer 80 Prozent vun de Innestadt Trimmer un Ruine. Viel Wasser is seither de Schwarzbach enunner geloff, awwer de Kriesch misse mer immer noch aushalle.

Jetzat hann se widder mol e Bomb gefunn, die zum Glick net explodiert is, domols net un heit net beim Entschärfe. Un weil die schreckliche Hinnerlosseschaft kee Enn nemmt, brauche mer noch immer de Kampfmiddelraimdienst mit de Männer, die Kopp un Krache riskiere. Hut ab, odder besser Helm ab, vor dem mudische Insatz. Un wer weeß, wann se endgildisch Feierowend hann!

Iwwerall sinn se uff Blindgänger gestoß

Wie ich e klenner Grutze gewest bin, war des de Alldaa: Die Stadt is grad nei uffgebaut worr, iwwerall hann se gebuddelt un sinn uff Blindgänger gestoß, die am 14. März fünfeverzich owens vum Hummel gefall sinn. Mer hat domols sich gaanet die Mieh gemacht, jedes Mol die Umgeeschend se evakuiere, des hätt sunsch kee Enn genumm. Ich kann mich noch erinnere, dass bei de Eremidaasch e Bomb völlisch frei gelee hat, vun der mer grad emol de hinnre Deel mi’m Zinder abmondiert hat. Mir Buwe hann enin gucke kenne un uns e bissje geferschd.

Wammer dorch die Ruine gestromert sinn, wo uff em Schild se lese war: „Betreten polizeilich streng verboten, Lebensgefahr!“, hammer dabber uff die anner Seit geguckt. Mit der Gefahr war ah net die Bomb gemennt, die uff des Haus gefall war, weil die war jo explodiert, sonnern die Insturzgwfahr dorch die marode Maure. Mir hann awwer schunn uffgebasst, wammer die Leidungsrohre vun de Wänd geriss hann. Des Eise un Blei hammer dann im Handwäänche zum Alteise-Maurer in Ixem gefahr un dort defor e paar Grosche kriet.

Mer daerf sich halt bloß net vewitsche losse

Mer hat sich halt bloß net derfe vewitsche losse. Emol isses uns dann doch bassiert. De Schutzmann Klein, der in de Storjestroß gewohnt hat, is uns entgeje komm, un mir hann nimmie ausweiche könne. Mir hann zwar des Eise uff’m Wäänche mit alde Kohlesäck zugedeckt gehat, awwer umsunschd. De Schutzmann Klein, hat die Säck weggezoo un alles gesiehn. „Ei do ware ner heit awwer fleisisch, ihr Buwe“, hat er gemennt, un mir hann unsre Ohre net getraut, „dodefor misse ner minneschdens drei Märkelcher krien; gell losse eich bloß net iwwer’s Ohr haue“.

Herrje, jetzat bin ich ganz vum Thema abkomm, ich wollt jo iwwer die tapfere Männer un Bombeentschärfer schreibe. Awwer eischentlich ware mir jo domols ah klenne Helde, wie mer unner Lebensgfahr dorch die Rune gekrawwelt sinn un uns vorm Schutzmann in Acht genomm hann.

Mehr zum Thema
x